Archief voor pinguïn

Tears on my pillow

Posted in levensvragen with tags , , , , on juni 11, 2010 by sezaar

Twee dagen na elkaar hebben we tegen de tranen gevochten, niet omdat ons een onnoemelijk lijden te beurt gevallen is maar omdat op twee verschillende momenten een paar minuten geschonken werd die in al zijn puurheid en onbevattelijke schoonheid een ontroering ontlokte.

Het eerste is een song, meer dan zeventig jaar oud, maar het maakt 99% van de gladde, op traanklieren gerichte songs overbodig.

Voor dit tweede fragment zijn we Boleuzia dankbaar. Ja eerst kwam er de grijns maar voor het filmpje afgelopen was, had de grijns plaats geruimd voor tranen. Ga met god, dapper pinguïn en moge je vinden wat je zoekt.

Advertenties

Emperor Penguin

Posted in varia with tags , , , , , on oktober 27, 2008 by sezaar

Een tijd geleden struikelde in Humo nog eens over deze foto van Herman Selleslags:

Alfred David, beter bekend als (Monsieur) Pingouin. De man (°4 mei 1933) verloor zin eerste vrouw en vijf kinderen vermeldt het artikel. In de jaren zestig kreeg hij als taxichauffeur een pinguïn cadeau van een klant die hem ook zo noemde vanwege zijn mankende stap. Het was het begin van een verzameling die tenslotte zou resulteren in 3850 stuks pinguïngerelateerde prullaria en twee pinguïnpakken die hij zelf geregeld aantrok. Zijn tweede vrouw liet hem vanwege die vreemde hobby in de steek, ook de pinguïns zelf diende hij tenslotte van de hand te doen (hij gaf ze weg aan een tombola). Toch vindt hij het niet jammer want in zijn hoofd zitten alle dieren er nog steeds, zelfs al zijn ze er fysiek niet meer.

Op youtube en andere filmsites is dit filmpje van hem te vinden:

Het is uiteraard lachen, gieren en brullen met die gekke man in zijn ridicule pakje, vooral met die oerburgerlijke achtergrond. De commentaren die steevast van het filmpje vergezeld gaan, liegen er niet om en toch ontroert het me. Niet omdat de man niemand kwaad doet of omdat zijn gekte onschuldig zou zijn, maar omdat het eerlijk is. Ik maal geen seconde om zijn verzameling maar de puurheid waarmee hij spreekt, mag en kan geen cynisme of sarcasme ontlokken. Een monkellach is misplaatst want het legt het eigen falen bloot, de eigen angst om uit de boot te vallen of anders te zijn.

Alfred David stelt zich kwetsbaar en naakt op en dat maakt hem sterk. Zijn oprechtheid dwingt respect af en de hoop dat er anderen, al dan niet in dierenpak, zoals hem zijn. Mensen die een eigen weg gebaand hebben in dit leven zonder daarvoor aan anderen afbreuk te moeten doen, die aantonen dat misantropie niet absoluut hoeft te zijn, dat er ook anderen zijn, die het waard zijn gered te worden. Ik geloof niet in reïncarnatie noch in een leven na de dood. En toch zal ik na het overlijden van Monsieur Pingouin naar de Antwerpse Zoo gaan en bij het bassin voor de pinguïns “Alfred” roepen, en een enkele seconde zal ik oprecht geloven dat hij de pinguïn is die me tegemoet komt.