Archief voor oktober, 2009

Daddy needs a drink

Posted in boeken, levensvragen with tags , , on oktober 6, 2009 by sezaar

De helaasheid der dingen van Felix Van Groeningen is voorgedragen voor de oscars en mag het Gentse Filmfestival openen. Driewerf hoera dus voor deze tranche de vie die een blik werpt op het dagdagelijkse bestaan van een marginaal gezin uit Nieuwerkerken bij Aalst. Maar niet iedereen is daar zo mee opgetogen.

de-helaasheid-der-dingen-01_(2)De familie van Verhulst in het bijzonder houdt niet van de manier waarop ze geportretteerd worden, als marginale dronkaards zonder enig doel in het leven.  En dat is ook wat de meeste er in zullen lezen, een al dan niet overtrokken afrekening met het verleden, een naturalistische schets van een marginaal gezin. Maar wie enkel dat er in leest, heeft het boek verkeerd begrepen. Koen De Grave verwoordde het beter in Focus Knack toen hij sprak over de onmogelijkheid van de personages om de liefde anders dan op een onbeholpen en brute manier te tonen.

1172940877Wie het boek aandachtig leest, voelt hoe tastbaar de liefde niet alleen binnen het gezin is maar ook die van Dimitri Verhulst voor zijn vader, ooms en grootmoeder. Het is een hard en schrijnend verhaal dat focust op de uitspattingen en grofheden zonder een rust in te lassen of de andere verhalen, die minder spectaculair zijn, een kans te geven. Het is genadeloos maar ook liefdevol. Het is een volkse manier van vertellen die typisch lijkt te zijn voor Aalst.

Misschien voelde het boek daarom aan als een klap in het gezicht. Het was te tastbaar en reëel, te herkenbaar om zomaar te negeren. Een initiële post zou over het eigen verleden gaan, over de dorpsfiguren die neigden naar de Verhulst-familie en vooral bekend waren onder hun pseudoniemen als “Smaele Johnnie” maar ook over familieleden en de (voor buitenstaanders) niet altijd even fraaie situatie waarin we opgroeiden. Maar hoe erover vertellen zonder het als een afrekening te laten uitschijnen of een goedkoop sentimenteel verhaal over een harde jeugd, die het niet was.

de-helaasheid-der-dingenDimitri Verhulst heeft het gewaagd, met alle gevolgen van dien. Het siert hem dat hij niet geschroomd heeft om de realiteit te tonen en dat hij zichzelf niet sympathieker heeft voorgesteld dan hij is (of vindt u hem een aangename mens in het boek?) Dat hij in De helaasheid der dingen louter stil blijft staan bij de uitspattingen en de waarheid geweld aandoet is waar, maar tezelfdertijd weet hij als geen ander de ziel van de Aalstenaar (en dus niet louter van zijn familie) te schetsen. Het is de ziel van wat de ene een marginale alcoholist zal noemen en de andere een volkse en levenslustige nar. Het is de ziel die ook in mij huist.

Advertenties