Archief voor september, 2009

Jennifer’s veil

Posted in levensvragen on september 11, 2009 by sezaar

Vandaag heeft de Raad van Gemeenschapsonderwijs besloten dat in haar Antwerpse scholen geen levensbeschouwelijke kentekenen meer gedragen mogen worden. Volgens sommigen is het een overwinning van de democratie en volgens anderen net een zwarte dag. °

boerkasmurfStrikt genomen is het geen van beide een instelling heeft vooralsnog het recht een aantal regels op te leggen in zoverre ze geen beschermde rechten van de burger schaadt. Het verbod op het dragen van een hoofddoek staat vooralsnog niet gelijk met een verbod op het hebben van een bepaalde religieuze overtuiging. Het is slechts een van de vertekende argumenten die langs beide kanten misbruikt worden.

Ik ga ze hier echt niet allemaal herhalen of weerleggen, we hebben al genoeg opmerkingen gehad over onverdraagzaamheid, emancipatie, druk van derden, identiteitscrisis en macho-jongens zonder dat aan de essentie van dit specifieke debat geraakt is. Zoals zovele vraagstukken is ook hier sprake van een kluwen van verschillende belangen en gevolgen maar we kunnen het debat wel tot de volgende twee kernvragen reduceren:

1) Is de hoofddoek en bij uitbreiding de chador en de boerka een cultureel of een (noodzakelijk) religieus kledingstuk?

2) Kiezen we voor een actief pluralisme of een neutrale staat?

Op basis van die twee vragen had ik graag een debat zien ontstaan over de Hoofddoek1hoofddoeken binnen de gemeenschapsscholen (en openbare ambten, privé en straat zijn iets anders) en onmiddellijk ook over de chador en de boerka. Iedereen lijkt deze laatste twee te vergeten, maar zijn dit net zo goed religieuze symbolen? En als we deze laatste verbieden, erkennen we dan niet dat we een arbitraire scheidingslijn trekken?

Er kan nog veel geschreven worden over de pro en contra’s van pluralisme en neutraliteit maar een debat reduceren tot xenofobie, angst voor de islam of daarentegen een overwinning noemen getuigt vooral van een bekrompen visie en het gebrek om de oogkleppen af te leggen.

Een debat over de plaats van levensbeschouwingen binnen de staat dient in alle openheid te gebeuren. De zoveelste reductie tot een standpunt over de islam enerzijds en goedkope slogans aan pro- en contra-zijde anderzijds hebben een relevante vraag over de toekomst die onze maatschappij in dient te slaan opnieuw vleugellam gemaakt ten koste van enkele symbolen.

°Er waren slechts twee scholen in Antwerpen waar hoofddoeken toegelaten waren, bijgevolg kreeg de school opeens onterecht en buitensporig veel aandacht.

Advertenties

Baptized in blood

Posted in levensvragen on september 7, 2009 by sezaar

Een vriendin is doopmeter en mocht onlangs haar metekind mee dopen. Een mooi ritueel, eentje waarbij de nodige tranen geplengd worden en de nodige foto’s genomen worden.  Alleen is ze zelf niet gedoopt. Is dat erg? Niet echt nee, alleen kan je dan kerkjuridisch geen doopmeter zijn (*).

En wat dan nog? Doet zo een doop er nog toe? Het is toch maar traditie en schijn? Zo een beetje als een kerkelijk huwelijk waarbij de vrouw zich even een prinses kan wanen. Wie doen we er kwaad mee? En de kerk verdient er nog aan ook, waarover klagen we dan?

z198447641Het irriteert me omdat de criticasters van de kerk vaak de eersten zijn om als het er op aan komt hun grote entree in de kerk te maken (Erwin Mortier, u hier?). Opeens slikken ze even alle kritiek in en gniffelen ze laf achter de hand. Alsof ze de sul van de klas een feestje geeft en iedereen daar is omdat zijn ouders rijk zijn. We zijn er hoor maar niet omdat we je tof vinden, je bent gewoon het speeltje van de dag dat we even gebruiken en daarna weggooien.

Ik vind het hypocriet. Niet alleen omdat de meeste mensen het voor de schijn of de familie doen maar ook omdat je het ritueel dat voor sommige mensen wel belangrijk is, onteert en in het belachelijke trekt. Voor een gelovige betekent zijn geloof iets en vormen het huwelijk en de doop twee sacramenten die zijn of haar band met God en zijn/haar geloof binnen een maatschappij bevestigen.

Wie daar even zijn rolletje komt spelen, zegt zoveel als dat het geloof van de andere niets voorstellen. Alsof het met de voeten mag getreden worden. Lekker met modderschoenen de moskee binnenwandelen en daarna de pet aan de ingang van de synagoge achterlaten.

violators_baptizedNoem me gerust een pilarenbijter of zagevent maar ik geloof dat een ritueel pas waarde heeft als de deelnemers ook oprecht geloven in de betekenis ervan en het niet als een te spelen rolletje zien.

Rituelen, zeker die leven en dood een plaats geven binnen het bestaan, behoren niet gereduceerd te worden tot een consumptie-artikel, een grap voor ingewijden. Een loze daad ingegeven door een traditie. Het zou een oprechte gebeurtenis moeten zijn, die door iedereen naar waarde wordt geschat.

Of wilt u uw kind binnen twintig jaar vertellen dat de viering en opname van zijn geboorte in de maatschappij niet meer dan een flauwe grap van uw kant was, omdat u te laf of te lui was om een keuze te maken die wel strookte met uw overtuigingen?

(*)Can. 874