Communication Breakdown

Ik herinner me sinds enige dagen levendig een voorval dat zich een zestien tal jaar geleden afspeelde. Ik heb het nooit verdrongen, alleen dacht ik er niet meer aan tot nu.

In volle puberteit was ik met een hoop vrienden naar Walibi (Six Flags) getrokken. Ik weet niet meer of ik er iets aan vond of niet maar wel dat we op een volle trein zaten. Het was zo druk dat we tussen de zetels in dienden te zitten. Recht voor me zat een meisje die waarschijnlijk enkele jaren ouder was met haar/een vriend. Ze zuchtte even om de drukte en glimlachte naar me, het enige dat ik wist te doen was terug staren. Niet eens omdat ik verlegen was maar gewoon omdat ik geen idee had hoe anders te reageren.

error

Uiteraard had ik moeten glimlachen of knikken of  een ander teken van  herkenning geven alleen deed ik niet. In mijn hoofd maakte ik de analyse dat een ander levend wezen een poging deed om met me te communiceren en hoe vreemd dat wel niet was. Ik zag hoe de spieren in haar gezicht, haar lichaam en hoe haar hoofdhaar bewoog, ik herkende zelfs de gezichtsuitdrukking en -mimiek. En toch reageerde ik niet, ik wist niet hoe, ik observeerde.

Ik ben doorheen de jaren in meerdere gelijkaardige situaties terecht gekomen. Een oud-collega van me merkte op dat ik vaak staar connectalertbaden het argument dat ik  zonder bril niet goed genoeg zie gaat niet langer op nu ik hem continu draag. Ik staar naar mensen, alleen zie ik hen niet, althans niet zoals de meeste mensen. Ik zie hen bewegen en observeer hen, hoe ze gekleed zijn en zich gedragen, welke lichamelijke kenmerken ze hebben en welke houding ze aannemen. Ik oordeel niet, ik weet niet wat aantrekkelijk is en wat niet. Het idee van schoonheid bij mensen komt me vreemd over omdat ik mezelf telkenmale verlies in details en de structuur van bijvoorbeeld het hoofd.

Het grote verschil met vroeger is dat ik strategieën en vermommingen aangeleerd heb waardoor het minder snel opvalt (ik heb zelfs al wildvreemden aangesproken op de trein). Ik kan het evenwel nog steeds niet verbergen voor mensen die me kennen (een vriendin sprak over een muur waar ze niet voorbij kwam) maar ik weet wel dat knikken, glimlachen, dag zeggen,… manieren zijn om de andere te (h)erkennen. Lichamelijk contact blijft moeilijk, er zijn te veel mogelijkheden en variaties waarmee ik rekening moet houden, te veel stappen die berekend moeten worden.

wonder2Het is ook een grens die overschreden wordt, een inbreuk in mijn wereld. Ik snap niet hoe andere mensen daar zo vlot in zijn en moeiteloos vreemden aanraken en kussen kunnen. Hoe ze geen spanningen voelen omdat ze gedwongen zijn met de andere in contact te treden. Zeker in de nieuwjaarsperiode vergt het steevast inspanningen om ofwel de drie zoenen te vermijden of om bepaalde gedragingen uit te schakelen waardoor het wel lukt.

Er zijn tal van verklaringen voor te vinden en ik heb zelfs weet van andere, oudere gebeurtenissen waarbij ik er niet in slaagde een band met de ander op te bouwen. Geen enkele herinnering is echter zo levendig als die van de dag op de trein. Zij zal het voorval waarschijnlijk onmiddellijk vergeten zijn maar ik zal het de rest van mijn leven blijven herinneren omdat het de eerste keer was dat ik me zo bewust werd van mijn onvermogen tot communicatie.

Advertenties

2 Reacties to “Communication Breakdown”

  1. Dit stukje doet me denken aan het boek “Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht”.
    Houdt u ook van patronen, lijstjes en de waarheid?

  2. Een prachtig boek en op verschillende vlakken heel herkenbaar. Ik zal er in een volgende post even dieper op ingaan. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: