Archief voor december, 2008

Where is my mind?

Posted in boeken, levensvragen on december 30, 2008 by sezaar

De vorige post was een korte inkijk in mijn denkwereld. Dame Nel verwees in haar antwoord naar Mark Haddons  “The Curious Incident Of The Dog In The Night Time” verplicht leesvoer zoals onder meer Boleuzia treffend verwoordt. Ik zal niet zo ver gaan om hier een lijstje van mijn eigenaardigheden op te sommen, sommige hou ik om allerlei redenen ook liever geheim.

you_blew_my_mindEr bestaan autisme-tests online die weliswaar niet vastleggen of iemand autist is maar wel een indicatie zijn. U vindt hier eentje die door Cambridge University ontwikkeld is en hoewel het aantal vragen veel te kort is voor een grondige analyse is het wel interessant om te doen.

“De interpretatie van uw AQ score

* 0-10 is een lage score
* 11-22 zijn de gemiddelde scores
* 23-31 is boven het gemiddelde
* 32-50 is heel hoog (
* 50 is de maximumscore

De meeste vrouwen scoren rond de 15 en de meeste mannen rond de 17. De meeste mensen met Asperger Syndroom  of Hoog Functionerend Autisme scoren rond de 35. Ik  scoor telkens tussen 40-42 maar ik beschouw mezelf desondanks niet als een autist, ook niet als een hoog-functionerende. Een belangrijke reden hiervoor is dat ik bijvoorbeeld wel een aantal gezichtsuitdrukkingen herken en grappen begrijp. Mijn bedrading loopt ergens anders fout maar voorlopig heb ik geen zin om daar op in te gaan noch om het te definiëren hoewel ik me er niet langer voor schaam.

Advertenties

Communication Breakdown

Posted in levensvragen with tags , , , on december 28, 2008 by sezaar

Ik herinner me sinds enige dagen levendig een voorval dat zich een zestien tal jaar geleden afspeelde. Ik heb het nooit verdrongen, alleen dacht ik er niet meer aan tot nu.

In volle puberteit was ik met een hoop vrienden naar Walibi (Six Flags) getrokken. Ik weet niet meer of ik er iets aan vond of niet maar wel dat we op een volle trein zaten. Het was zo druk dat we tussen de zetels in dienden te zitten. Recht voor me zat een meisje die waarschijnlijk enkele jaren ouder was met haar/een vriend. Ze zuchtte even om de drukte en glimlachte naar me, het enige dat ik wist te doen was terug staren. Niet eens omdat ik verlegen was maar gewoon omdat ik geen idee had hoe anders te reageren.

error

Uiteraard had ik moeten glimlachen of knikken of  een ander teken van  herkenning geven alleen deed ik niet. In mijn hoofd maakte ik de analyse dat een ander levend wezen een poging deed om met me te communiceren en hoe vreemd dat wel niet was. Ik zag hoe de spieren in haar gezicht, haar lichaam en hoe haar hoofdhaar bewoog, ik herkende zelfs de gezichtsuitdrukking en -mimiek. En toch reageerde ik niet, ik wist niet hoe, ik observeerde.

Ik ben doorheen de jaren in meerdere gelijkaardige situaties terecht gekomen. Een oud-collega van me merkte op dat ik vaak staar connectalertbaden het argument dat ik  zonder bril niet goed genoeg zie gaat niet langer op nu ik hem continu draag. Ik staar naar mensen, alleen zie ik hen niet, althans niet zoals de meeste mensen. Ik zie hen bewegen en observeer hen, hoe ze gekleed zijn en zich gedragen, welke lichamelijke kenmerken ze hebben en welke houding ze aannemen. Ik oordeel niet, ik weet niet wat aantrekkelijk is en wat niet. Het idee van schoonheid bij mensen komt me vreemd over omdat ik mezelf telkenmale verlies in details en de structuur van bijvoorbeeld het hoofd.

Het grote verschil met vroeger is dat ik strategieën en vermommingen aangeleerd heb waardoor het minder snel opvalt (ik heb zelfs al wildvreemden aangesproken op de trein). Ik kan het evenwel nog steeds niet verbergen voor mensen die me kennen (een vriendin sprak over een muur waar ze niet voorbij kwam) maar ik weet wel dat knikken, glimlachen, dag zeggen,… manieren zijn om de andere te (h)erkennen. Lichamelijk contact blijft moeilijk, er zijn te veel mogelijkheden en variaties waarmee ik rekening moet houden, te veel stappen die berekend moeten worden.

wonder2Het is ook een grens die overschreden wordt, een inbreuk in mijn wereld. Ik snap niet hoe andere mensen daar zo vlot in zijn en moeiteloos vreemden aanraken en kussen kunnen. Hoe ze geen spanningen voelen omdat ze gedwongen zijn met de andere in contact te treden. Zeker in de nieuwjaarsperiode vergt het steevast inspanningen om ofwel de drie zoenen te vermijden of om bepaalde gedragingen uit te schakelen waardoor het wel lukt.

Er zijn tal van verklaringen voor te vinden en ik heb zelfs weet van andere, oudere gebeurtenissen waarbij ik er niet in slaagde een band met de ander op te bouwen. Geen enkele herinnering is echter zo levendig als die van de dag op de trein. Zij zal het voorval waarschijnlijk onmiddellijk vergeten zijn maar ik zal het de rest van mijn leven blijven herinneren omdat het de eerste keer was dat ik me zo bewust werd van mijn onvermogen tot communicatie.

Flight Of Icarus

Posted in varia with tags , , on december 21, 2008 by sezaar

Leterme I was onder een slecht gesternte geboren en ging daarna steeds verder bergaf. B-H-V; het kartel dat barstte, de kredietcrisis en nu dit: een mogelijke schending van het principe van de scheiding der machten.

letermeSommige zullen beweren dat Leterme erin geluisd is, anderen dat hij zo megalomaan geworden is dat hij gelooft dat hij werkelijk boven de wet staat maar het is niet aan de burger om op basis van tendentieuze krantenkoppen (wie gelooft de media nog?) om nu al een oordeel te vellen, daar zijn commissies beter voor geschikt.

Het meest schrijnende aan deze hele zaak is niet eens de vraag of er al dan niet een ongeoorloofde  ingreep was, maar de manier waarop deze politieke generatie reageerde. De Franstaligen zwegen in alle talen terwijl in Vlaanderen de ene bloed rook en de andere zich met de moed der wanhoop aan een strohalm vastklampte. Leterme bijvoorbeeld lijkt steeds meer een solipsist te zijn die totaal geen band met de werkelijkheid heeft terwijl zijn rechterhand Vandeurzen de mentale weerbaarheid van een kind heeft.

Het Laatste Nieuws tekende dit weekend op dat deze laatste in tranen naar large_276922zijn moeder belde en zei “Mama, ik heb niets misdaan.” Volgens diezelfde krant zou hij eerder al eens in tranen zijn uitgebarsten bij de kop “Wie gelooft die mensen nog?” waaronder een foto van hem en Leterme afgedrukt stond. Etienne Schouppe zou zowaar aangeslagen zijn door de manier waarop Vandeurzen aangepakt werd.

Het zijn schrijnende beelden en verhalen tot men beseft dat we hier wel degelijk spreken over de bestuurders van een land, mensen met macht van wie verwacht wordt dat ze in staat zijn om te gaan met crisissituaties in plaats van zichzelf op te sluiten in een eigen denkpatroon of te grienen als een klein kind. Etienne Davignon werd door de Fortis-aandeelhouders aan de kant gezet en uitgefloten maar behield zijn waardigheid. Wie zichzelf een bepaalde positie aanmatigt, moet ook met de negatieve aspecten durven en kunnen omgaan, zoniet is hij of zij doodeenvoudig ongeschikt.

icarus22ejpgUiteraard is het niet netjes om op de man te spelen of een zwakheid af te straffen maar is het niet ironisch dat het net enkele CD&V-kopstukken zijn die geen raad weten met hun statuut als kop van jut? Is dit niet dezelfde  CD&V-ploeg die geen kans onbenut liet om de Paarse regering af te kraken en te beschuldigen van onder meer café-praat? Is dit niet dezelfde Etienne Schouppe die het presteerde om als toenmalig hoofd van de Belgische Spoorwegen pendelaars (de facto zijn klanten) in een uitzending van De Zevende Dag schaamteloos te schofferen en af te schilderen als kleinzerige kankeraars? Is dit niet dezelfde partij die gekend staat om zijn vadermoord en zijn voorzitter (Johan Van Hecke) tot een vaandelvlucht dwong omdat hij wou scheiden?

Het lijkt wel alsof de CD&V nu het een koekje van eigen deeg krijgt opeens hoodwinked_jester1aan een collectieve amnesie lijdt. Zijn gedrag in het verleden was verre van netjes. Dat rechtvaardigt uiteraard geen lynchpartijen maar de manier waarop verschillende hoofdrolspelers op dit alles reageren zet vooral kanttekeningen bij hun capaciteiten en bij de huidige politieke kaste tout court. Had niemand dit niet al lang zien aankomen? Wou niemand ingrijpen in de hoop dat Leterme zichzelf vroeg of laat zou wurgen? Werd hier een cynisch machtsspel gespeeld waarbij de Belgische burger als collateral damage kon dienen?

Politiek lijkt steeds meer gênante parodie op een schaakspel te worden. Partijen hebben altijd al spelletjes gespeeld en de waarheid naar eigen goeddunken geïnterpreteerd maar politici waren ook intelligente geesten die ten volle de inzet ervan snapten. Wat we de laatste maanden gezien hebben, was niet meer dan een narrenspel met kolderfiguren die zichzelf geen houding wisten te geven en krampachtig vasthielden aan hun uitgeholde rol.

NB: Dit is niet bedoeld als een anti-politieke post, ik ben van mening dat er in de verschillende partijen en zelfs de federale regering nog steeds capabele politici zitten. Ook over de schuldvraag op zich wens ik me niet uit te spreken alleen kan niemand nog ontkennen dat deze vaudeville al lang niet meer grappig is.

Scream bloody gore

Posted in muziek with tags , , on december 13, 2008 by sezaar

Op 13 december 2001 stierf de man die een nieuw metal-genre mee vorm gaf en het zijn naam verleende op 34-jarige leeftijd: Charles Michael ‘Chuck’ Schuldiner (New York, 13 mei 1967 – 13 december 2001) wordt met recht en rede als een van de grondleggers van death metal beschouwd.

choosingdeathHet was de bedoeling om hier een korte geschiedenis van het genre te geven maar Boleuzia heeft dit al op een uitstekende manier gedaan en daar valt weinig aan toe te voegen. Albert Mudrian :: Choosing Death: The improbable history of Death Metal and Grindcore, waarop Guy zich baseert, mag met recht en rede een standaardwerk genoemd worden. Veel meer dan het naar sensatie riekende Lords of chaos: the bloody rise of satanic metal van Michael Moynih en Didrik Søderlind dat zich toespitst op de gewelddaden, doodsbedreigingen en brandstichtingen binnen de black metal beweging die als een reactie op het populairder wordende death metal-genre ontstond.

Het maakt deze post ietwat overbodig maar als hele generaties het recht hebben om zowat elk jaar nog eens te jammeren dat John Lennon dood is dan claim ik het recht om hommage te brengen aan een muziekgenre dat de soundtrack vormde bij een belangrijk deel van mijn puberteit en me definitief overtuigd heeft of zelf muziek te maken.

screambloodygorecoverDeath metal mag voor velen als pokkeherrie klinken die door neanderthalers en hersendode zombies gespeeld en beluisterd wordt maar in de slordige twintig jaar dat ik ondertussen naar muziek luister en de ruwweg zestien concertjaren heb ik nooit meer die verbondenheid en wederzijds begrip ervaren die eigen aan het genre was.

Over de hele wereld werden brieven met tapes en geld verstuurd in het volste vertrouwen dat de andere zijn belofte na zou komen, een woord was een woord en daar werd niet aan getornd. Op concerten leek het er voor buitenstaanders extreem gewelddadig aan toe te gaan met lijven die tegen elkaar aan vlogen en mensen die van podia sprongen, maar nog geen tel nadat iemand viel waren er twintig paar armen die hem optilden en bezorgd vroegen of alles wel ok was.

deicide_-_deicide_-_frontDeath metal was een genre dat contesteerde en door buitenstaanders met nauwelijks verholen verachting bekeken werd maar dat zorgde er ook voor dat zoals bij elke tegenbeweging de innerlijke band en wederzijds begrip versterkt werd. Zoals zoveel andere underground genres (punk, hardcore, …) is met het succes ook de verbondenheid verdwenen. Death metal is een muziekgenre geworden terwijl het vroeger een beweging was, eentje waarin “outsiders” zich thuis konden voelen.

Virtual Insanity

Posted in levensvragen with tags , , , on december 8, 2008 by sezaar

Er stond weer een fijn artikeltje in de krant. Ditmaal met als wervende titel:  “Mijn baas, de psychopaat”. Volgens een Nederlands onderzoek Psychopaten in organisaties zouden in verschillende organisaties zowaar psychopaten aan de top staan omdat deze uitstekend geschikt zijn voor de harde wereld van carrièristen. Toch wordt het genuanceerd door gerechtspsychiater Chris Dillen en door Frank Schelstraete van headhuntersbureau Schelstraete & Desmedt om de heel eenvoudige redenen dat echte psychopaten het niet vol zouden houden.

psychoWie op de link klikt, merkt overigens dat dit een scriptie van een Nederlandse psychologiestudente is waardoor de wetenschappelijke waarde tussen haakjes gesteld mag worden, zelfs al ze secuur uitgevoerd is. In hoeverre zijn er verschillende bedrijfsleiders aan een persoonlijkheidstest onderwerpen, welke criteria hanteerde men… zijn maar enkele vragen die men bij het onderzoek dient te stellen.

Er zijn verschillende redenen om de resultaten in twijfel te trekken. Strikt genomen bestaan psychopaten immers niet eens, het zijn mensen die leiden aan een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis. Pyschopathie is een vulgariserende term. Bovendien is elke persoonlijkheidsstoornis, al wordt er steeds minder van stoornissen gesproken, een kluwen van gedragingen en overtuigingen die over de jaren heen nauwelijks wijzigen. Zelfs wie een ellenlange persoonlijkheidstest aflegt, kan niet met zekerheid gediagnosticeerd worden.

Op de hele wereldbevolking zou een kleine 3% van de mannen aan de forensic-psychology-psychopathstoornis lijden wat de kans dat u echt een “psychopaat” in uw leven op geregelde basis  zult ontmoeten al relatief klein maakt.  Conform hun stoornis moeten ze immers al over een hoge intelligentie en de nodige zelfbeheersing beschikken om sowieso in aanmerking te kunnen komen voor de topfuncties.

Het meest onrustwekkende aan deze studie is dan ook hoe snel hier opnieuw conclusies uitgetrokken worden en groteske voorbeelden aangehaald. Opeens kent iedereen wel iemand die een psychopaat is want men herkent de symptomen. Een norse baas of een nukkige collega is niet langer met het verkeerde been uit bed gestapt maar is gewoon een psychopaat.

Na de ADHD-lijders en (hoogbegaafde) autisten is het nieuwe psychologisch modewoord dus psychopaat. Al is het nog maar de vraag hoeveel onder ons zichzelf met deze waan van de dag zullen durven of willen identificeren.

Nine to five

Posted in varia on december 6, 2008 by sezaar

Onze favoriete blogs lijken wel spookstadjes geworden. Is iedereen in slaap gevallen?

Hier is de stilte te wijten aan het schrijfwerk voor goddeau, zo bespreken we elke Etoiles Polaires Montréal-avond.

12424

Dra komen hier nieuwe schrijfsels voor de enkeling die daar op wachten zou. Staan onder andere in de wachtlijst: oude bluesbesjes; castraten; tegenspoed en muziek; cynische filosofen en comics van Alan Moore.