Letter To The Censors

Stel dat u morgen op het werk in het bedrijfsblad, nieuwsbrief of op het prikbord een fotomontage van uzelf een collega ziet waarbij u bepaalde seksuele handelingen pleegt, zal u er dan eens smakelijk om lachen, vragen het te verwijderen of een klacht wegens pesten op het werk indienen (en gehoord worden)? En als het een collega overkomt, zult u er dan begrip voor opbrengen wanneer hij of zij hierom kwaad wordt of zult u vinden dat h/zij een zuurpruim is? Beeld u nu ook in dat een van beide een ondergeschikte is van de andere en dat er al langer geruchten de ronde gaan als zouden ze een relatie hebben, hoewel ze beiden getrouwd zijn. Is het nu nog grappig of toch eerder smakeloos en onnodig kwetsend?

88850En toch zijn er genoeg Vlamingen die vinden dat het moet kunnen, en dat het zelfs “censuur” is wanneer iemand stelt dat die beruchte fotomontage verwijderd moet worden. Uiteraard hebben we het hier over de beruchte Humorel en de manier waarop het magazine en zijn aanhangers zich momenteel in een slachtofferrol plaatsen zonder oog te hebben voor de tegenpartij.  Of de montage al dan niet smaakvol is dan wel geslaagde satire is hier van geen belang. De vraag waar het om gaat, is in hoeverre iemand het recht heeft zich tegen dergelijke spot te beschermen en stappen te ondernemen.

Persvrijheid is een mooi goed maar dat is de bescherming van de persoonlijke integriteit en menselijke waardigheid ook. Eigenlijk moet men de vraag durven stellen en beantwoorden of iemand die het mikpunt van spot en satire is ook het recht heeft hiertegen te ageren. (*) Is het recht om te beledigen dan werkelijk absoluut?  Heeft men geen gevoel voor humor wanneer men met de prent in kwestie niet kan lachen? Moet men alles ondergaan onder het mom dat het maar om te lachen is? Wie met woorden als satire en censuur goochelt, moet sterk in zijn schoenen staan en weten waarover het gaat.

censuurGewoon wat beladen termen gebruiken (**) volstaat niet om het gelijk te halen en dat is wat er alvast in het openbaar gebeurt in dit debat. Goedkope insinuaties en een sluipende karaktermoord door een blad dat sowieso een spreekgestoelte en een groep gretige volgelingen heeft, getuigen niet van een volwassen aanpak noch van een rebelse en tegendraadse geest die tegen een stootje kan. Wie de stoute jongen van de klas wil zijn, moet ook aanvaarden dat hij een tik op de vingers kan krijgen. Humo wil wel het stoute jongetje zijn maar roept nu luidkeels dat de straf niet eerlijk is en dat “het maar om te lachen was”. Van een magazine dat er al zolang prat op gaat tegen de stroom in te varen, had ik meer verwacht dan nauwelijks verholen financiële argumenten.

En wat de huidige zelfverklaarde verdedigers van humor, satire en vrijheid van meningsuiting betreft, stel ik voor dat ze een koddige montage maken van enkele van hun vrienden, bij voorkeur van die waarbij de relatie wat problemen kent. Naar alle waarschijnlijkheid zullen hun vrienden er wel de humor van in zien.

(*) Ik spreek me niet uit over manier waarop Koekelberg en Ricour gehandeld hebben noch of zij in deze te rigide maatregelen genomen hebben. Voor mijn betoog is dit niet voldoende relevant, hoezeer ook bij hun handelen vraagtekens gesteld mogen worden.

(**) Het volstaat om terug te denken aan het debat rond de Deense cartoons of de rechtszaak tegen het toenmalig Vlaams Belang om te beseffen hoe snel termen gebruikt en misbruikt worden door de benadeelde partij.

Advertenties

7 Reacties to “Letter To The Censors”

  1. Eigenlijk getuigt wat jij hier doet van meer moed dan het plaatsen van de montage in het onafhankelijke tijdschrift voor radio en televisie. Met het uiten van dit standpunt durf je tegen de stroom invaren, in plaats van spotten met iemand die toch al op de grond ligt, voor een publiek dat zo wie zo aan jou kant staat.
    Nochtans draag ik Humo een warm hart toe.

  2. Naam en adres bij sezaar gekend Says:

    Mijn reactie zal tekort schieten, maar ik wil het toch even kwijt.

    Dit is een zeer interessant standpunt waarin ik me gedeeltelijk kan vinden, maar ook weer niet. Omdat ik uit ervaring spreek. Onze bloeiende familiezaak is namelijk ten onder gegaan door negatieve mediaberichtgeving. Begonnen met één klein onjuist bericht in een krant met een grove titel en opgepikt door andere kranten en uitvergroot tot ten lange leste een halve pagina in een bepaalde krant (en neen, dat was niet HLN maar de o zo correcte ‘De Morgen”). Wij hebben ons toen met man en macht hiertegen verzet (persconferentie, klacht etc…). Het resultaat was dat door één of ander vreemd mechanisme men ons, hoe meer we ons roerden, steeds minder ging geloven. Nog meer pers. Nog meer aandacht. Nog meer roddel. Geen rechtzetting maar nog negatievere berichtgeving (d’er hangt een reukje aan..) Door de berichtgeving in de kranten werden er totaal onterechte acties ondernomen door de politiediensten (ik kan hierover niet verder in detail treden). De zaak was onherroepelijk kapot.

    De klacht van mevrouw Ricour is hiermee misschien niet helemaal te vergelijken, bij ons ging het niet over censuur, maar gelijklopend hierin is wel de macht van de media, en sindsdien ben ik geneigd te denken, hoe minder je in het potje roert, hoe beter. (Al ligt dat niet in mijn aard en ben ik het daar eigenlijk niet mee eens en vind ik het zelfs heel erg dat iemand je kan kraken zonder dat je ook maar enig verweer hebt, of dat nu terecht is of niet )
    Wanneer Mevrouw Ricour de Humo stilzwijgend had laten passeren, had ook de voor haar beledigende cartoon geen aandacht gekregen. De meeste Humo lezers konden die volgens mij in de juiste context plaatsen en volgende week was er alweer een andere Humo. Wie heeft er nu het meeste baat bij?

    Maar ik kan je verder eigenlijk wel volgen. Het is alweer een bepaalde mentaliteit/houding die grondig fout zit.

  3. Dat is inderdaad de essentie van mijn post: de mentaliteit in het bijzonder bij de media die opnieuw neigt naar machtsmisbruik waarbij alleen zij pretenderen te bepalen wat kan en mag. Er zijn andere, meer serene en volwassener manieren om deze zaak af te handelen.

  4. Ik vind Humo al langer in dit bedje ziek. Tegen de stroom in in vind ik hen al lang niet meer. Integendeel, mainstream vaak stereotyp gedachtengoed, voorspelbare standpunten, reeds lang ontheiligde huisjes slopen… Maar vooral een hautaine zelfgenoegzaamheid, wie doet ons wat, wars van enige empathie. Ik vind het heel moedig van mevr Ricour dat ze hiertegen ingaat.
    U schreef een mooi stuk over ethiek in de media, sezaar.

  5. Mijn twee centjes: het gaat om een duidelijk satirische en puberale rubriek in Humo. De fotoshop is zo over the top dat niemand aan de echtheid hiervan kan twijfelen. De reactie van de betrokkenen heeft er, volgens mij, enkel voor gezorgd dat dit een hot item werd. En dat mensen gaan denken dat er toch wel een reukje aan zal zitten. De reactie is lichtgeraakt en onverstandig. Zeker aangezien men blijkbaar het www aan banden wil leggen – hoe in godsnaam gaan ze dat doen?

    Verder ben ik tegen elke vorm van censuur: ook in het medialandschap bestaan er voldoende rechtsregels, zoals het plaatsen van een recht van antwoord en een publiekelijke rechtzetting.

    In het geval van satire vind ik dat er eigenlijk geen grenzen zijn, zolang je met volwassen mensen werkt. Ik ben niet geneigd situaties op die manier te zien om daarvan af te stappen: ik vermoed dat ikzelf in een gelijkaardige situatie anders zou reageren – maar dat is hypothetisch.

  6. Ik hoop duidelijk gemaakt te hebben dat ik geen uitspraak doe over de foto noch over de grenzen van satire wil spreken (dat zijn andere debatten waar ik zelf nog niet uit ben) maar dat ik me in de eerste plaats stoor aan de manier waarop Humo en zijn accolieten nu reageren door zichzelf in een overduidelijke slachtoffer/vrijheidstrijdersrol te plaatsen en het te laten uitschijnen alsof we in een totalitaire staat leven. Een goedkope, ondoordachte en gemakkelijke uitweg die aan de essentie voorbijgaat. Kortweg populistisch.

    Als magazine met een groot bereik en de nodige (media)contacten is het voor hen ook heel eenvoudig om nu medestanders te vinden en de aanval in te zetten op Koekelberg/Ricour. De verhouding hierin is zoek geraakt, bovendien hoor ik geen argumenten die naam waardig maar wel goedkope insinuaties. Een euvel waar de media wel vaker aan lijden (dat is echter een ander verhaal).

    Is het ingespannen kortgeding met alle gevolgen die eraan verbonden waren een overtrokken reactie? Ik vind van wel in die zin dat Humo in eerste instantie geen verweer had noch op de hoogte was. Rechtvaardigt dit de huidige campagne die naar moddergooien en een gedrukte/digitale schandpaal stinkt? Ik geloof nog altijd van niet. En om dat laatste was en is het me hier te doen.

  7. Humo handelt in de nasleep van deze affaire bijzonder “puberaal”. “Ah, het mocht niet, dan gaan we er nog een hele tijd over zaaagen.” Inderdaad wordt de lezer als het ware een gevoel voor humor “opgedrongen”, alsof het de standaard is.
    Op diezelfde pagina van Het gat van de wereld stond ook die foto van de drie Bulgaarse kinderen, naar aanleiding van Chris Dusauchoit en diens nieuwe relatie. Die foto, met het verhaal erachter, vind ik in feite nog wansmakelijker dan die van Koekelberg en Ricour. Humo valt bijzonder laag met dit soort platte humor, die geapprecieerd wordt door nozems zonder enige achtergrondkennis of empathie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: