The Collector

Niemand wil grootste platencollectie

Record Rama Sound Archives in Pittsburgh (VS), met drie miljoen exemplaren het grootste privé-platenarchief ter wereld, houdt er mee op. De eigenaar, verzamelaar Paul Mawhinney (69), is ziek. Hij hoopte de voorbije maanden zijn collectie voor minstens 3 miljoen euro van de hand te doen, maar niemand bleek geïnteresseerd.

Paul Mawhinney begon ruim vijftig jaar geleden aan zijn collectie. Zijn eerste plaatje was Jezebel van Frankie Lane. Over de jaren verzamelde hij zowat alles wat hij te pakken kon krijgen. Zijn collectie is een weergave van de hele geschiedenis van muziekopnames, zowel in tijd (zijn oudste plaat dateert van 1886) als in genre (onder meer klassieke muziek, rock, folk, blues, country, jazz, new age en comedy). Ruim de helft van alle muziek in de collectie werd nooit afgespeeld.

Paul Mawhinney noemde zijn collectie expliciet archief . Daarover zei hij: ‘Ze is de soundtrack van ons leven’. Dat zijn collectie uniek is, blijkt uit het feit dat 83 procent van wat hij in zijn geklimatiseerd magazijn opgeslagen heeft, nog steeds niet op cd verschenen is. Dat deel blijft tot op vandaag nog steeds voor het grote publiek ontoegankelijk.
Mawhinney is intussen 69 en bijna blind. Hij lijdt aan suikerziekte en heeft financiële problemen. Daarom besliste hij samen met zijn vrouw om hun gigantische collectie van de hand te doen. Een weloverwogen keuze, zegt hij. Volgens kenners is de verzameling van 1 miljoen elpees, 1,5 miljoen singles, 300.000 cd’s en ongeveer 200.000 muziekcassettes minstens 34 miljoen euro waard. Eén van de stukken, een uiterst zeldzaam album van The Rolling Stones, zou tussen de 4.000 en 7.000 euro waard zijn.

Omdat Mawhinney eraan twijfelde of ooit iemand met zoveel geld over de brug zou komen, zette hij ruim vier maanden geleden zijn hele collectie op de veilingsite Ebay voor een startbedrag van ‘amper’ 3 miljoen euro. Er kwam niet één bod. Mawhinney had gehoopt dat er minstens enkele musea, een radiostation misschien, een overheidsinstelling of een cultuurminnende miljonair geïnteresseerd zouden zijn, maar niemand reageerde. Dat stelde hem zeer teleur. Omdat hij zijn collectie blijkbaar zelfs niet aan de straatstenen kwijtraakt , moest hij de huurovereenkomst voor zijn platenmagazijn verlengen. Dat bezorgt hem nu nog meer financiële kopzorgen.

Uit De Standaard van 03 september 2009

—–

Als rechtgeaarde muziekliefhebber en neurotisch verzamelaar bloedt mijn hart als ik zoiets lees. Terwijl de overheid, privé-verzamelaars en bedrijven zonder nadenken miljoenen neerleggen voor enkele klodders verf op een doek waarbij in een aantal gevallen zelfs de authenticiteit onzeker is, kijkt ditmaal iedereen een andere kant op.  Omdat het maar muziek is. Omdat het maar populaire muziek is en de waarde daarvan in de ogen van velen nihil is. Maar ook al zal er vanuit kunsthistorisch oogpunt zeker en vast bezwaren geopperd kunnen worden tegen de methodiek van het bewaren alsmede de wetenschappelijke waarde tout court (hoe divers/volledig/… is de verzameling) kan er evenmin voorbij gegaan worden aan de potentiële waarde van de verzameling. Ook zonder de eerste persingen en “collector items” blijft de collectie een immense getuigenis en tijdsopname van een cultuuruiting die al even oud is als de mensheid zelf.

Maar zelfs los van de mogelijke waarde, blijft het indrukwekkend om te zien hoe iemand gedurende zijn leven een collectie opbouwde vanuit een innerlijke noodzaak. Er zit een tragiek in die heroïsch is want zoals elke (helden)daad de facto nutteloos en idioot. Dit is de mens op zijn mooist en lelijkste tezelfdertijd: neurotisch objecten verzamelen om het verzamelen zelf. Want hoe lang blijft zijn of haar naam gekend als verzamelaar en zelfs als de naam op zich overleeft, wat weten we dan meer? Net als alle andere historische figuren en gebeurtenissen verwordt het tot een louter feit dat neergepend staat. Een naam zonder een echt gezicht met de verzameling als enige bewijs dat iemand het ooit waardevol genoeg achtte om er zijn leven aan te wijden.

Verzamelen is in essentie een zinloze daad die het nutteloze (want niet productief) tot het hoogst haalbare optilt maar ook teniet doet en neerdrukt door in zijn loutere kwantiteit de inwisselbaarheid bloot te leggen.  De relativering van een muziekstuk kan niet harder benadrukt worden dan door binnen een eindeloze stroom gelijk(w)aardige producten geplaatst te worden, tot zover de uniciteit. Elke verzameling lijdt aan de paradox dat het enerzijds een object uit zijn gebruikswereld en achtergrond plukt om in de kijker te zetten maar dat het anderzijds net nog meer zijn nutteloosheid en banaliteit duidelijk maakt doordat het slechts een van de vele is.  Een atleet die wint van tien andere is een kampioen, de eerste die over een streep gaat maar in zijn kielzog een massa meesleurt is slechts de voorbode. Voor hem of haar is geen roem weggelegd, de concurrentie is te groot waardoor het competitie-element wegvalt.

En toch geloof ik dat een dergelijke collectie niet mag verbrokkelen en zelfs nog  moet groeien. Hoe kan ik ook anders wanneer mijn eigen verzamelingen (strips, boeken, films, cd’s,…) steeds maar aangroeit en sommige aanwinsten zelfs een half jaar (of langer) na hun aankoop nog verpakt zijn? Is mijn verzameling (hoe klein en nietig ook in vergelijking met bijvoorbeeld deze) dan even waardeloos en zinloos? Is het dan niet meer dan een krampachtige poging om mijn eigen sterfelijkheid te ontkennen? Ongetwijfeld maar het geeft me ook rust. Ik weet dat ik nooit alles zal kunnen beluisteren, alles zal kunnen lezen of alles bekijken. Daarvoor zou ik verschillende levens moeten leiden en een oneindig grote en raadpleegbare geheugenruimte moeten hebben. De rust komt uit het besef dat ik de keuze heb: de keuze om x of y te beluisteren wanneer ik dat wens maar ook de keuze om het niet te doen. En daarom is een verzameling nuttig en waardevol. Niet om wat ze ons toont en beschikbaar maakt maar om dat ze ons de kans geeft om iets te laten.

Misschien moeten we maar eens met de klak rondgaan…

meer info:

http://www.thegreatestmusiccollection.com/

Advertenties

3 Reacties to “The Collector”

  1. Dit breekt mijn hart. Echt waar…

  2. Schandalig vond ik het toen ik het las, toen de link destijds op het goddeauforum verscheen. Schandalig, omdat de plaatselijke overheid deze man geen helpende hand wilde toesteken. Dit is een levenswerk dat thuishoort in een museum.

    Voor mezelf is er de magische grens van 5.000 platen: die grens wil ik niet overschrijden (hoewel ze angstwekkend dichterbij komt). Alles in mijn collectie heb ik minstens één keer beluisterd, en nu ben ik op een moment in mijn leven gekomen dat ik tevreden ben met wat ik heb. Ik hoef niet zozeer meer het nieuwste te hebben; die drang is sinds enkele maanden voorbij. Vandaar dat ik net nu mijn album top 100 op dit moment in mijn leven heb samengesteld. Ik herbeluister de laatste maanden alles terug. Dankzij Fleet Foxes. Houdt dat in dat ik nu niks nieuws meer zal kopen? Integendeel, ik probeer me jaarlijks te ontdoen van de waardeloze rotzooi, prullen die ik in een zotte bui kocht. Dat schept ruimte om de écht belangrijke platen die ik nog ontbreek nog aan te schaffen. Mocht ik daardoor toch die magische grens van 5.000 stuks overschrijden, is dat niet erg. Veel meer zal het toch niet worden. 5.000 is tenslotte meer dan genoeg in dit ene mensenleven. Iets wat ik sinds het besef van mijn sterfelijkheid in 2002 beginnen te beseffen ben. (dat is veel besef mè gedacht).

    Maar je hebt gelijk: een ruime collectie zorgt voor rust. Rust in die zin inderdaad, dat je altijd kan teruggrijpen naar deze of gene plaat.

    In ieder geval hoop ik met je mee dat deze collectie alsnog gered wordt. Zelf ben ik nu ook bezig met “wat met mijn collectie na mijn dood”, maar ik geraak er ook niet uit… Het is inderdaad een zeer moeilijk vraagstuk.

    Bedankt voor dit mooie aangrijpende stuk, en hopelijk zal wie het leest de verzamelaars iets beter begrijpen…

    Roen

  3. Ik broed al langer op een tekst rond muziek, verzamelen, beluisteren etc. Eigenlijk was het ditmaal de bedoeling om niet veel meer mee te geven dan het artikel. Maar telkens als ik er iets bij schreef, was het onvoldoende en dus heb ik me er maar een avond aangezet om mijn eigen gedachten te ordenen. Ik had het nog veel langer willen maken maar uiteindelijk vond ik het zo voldoende. Verzamelaars hebben mijn tekst niet nodig om dat verlangen te begrijpen en anderen snappen het toch niet.

    Mijn chef merkte onlangs op dat ik blijkbaar niets kan weggooien en dat is zo. Ook al betekent zoiets banaal als het prulletje bij een kindersurprise niets voor mij, ik kan er altijd iemand anders blij mee maken. Het kan voor iemand anders een waarde hebben, wie ben ik om te bepalen wat waardevol is?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: