Archief voor augustus, 2008

Forward to death

Posted in Zonder categorie with tags , , , , on augustus 28, 2008 by sezaar

Just one of those days… II

Break stuff

Posted in Zonder categorie with tags , , , , on augustus 26, 2008 by sezaar

Just one of those days…

My favorite things

Posted in boeken, Zonder categorie with tags , , , on augustus 19, 2008 by sezaar

“Mocht ik voortijdig overlijden, dan laat ik een kist na met vreemdsoortige boeken, een krankzinnige verzameling plaatjes en een ontzagwekkende hoeveelheid fiches. Op de een of andere manier heb ik er altijd van gedroomd ooit zelf zo’n kist te zullen vinden.”

Matthijs Van Boxsel :: Encylopedie van de domheid

Sweat (A La La La La Long)

Posted in Zonder categorie with tags , , , on augustus 17, 2008 by sezaar


I’m so lonesome I could cry

Posted in boeken with tags , , , , on augustus 12, 2008 by sezaar

Het boeiende leven der sukkels is een wrange titel voor een verzameling absurde tekeningen, grappen en grollen van Kamagurka. Het is een veelzeggende titel die aanvankelijk een grijns op het gezicht tovert maar bij wie er dieper over nadenkt vooral twijfel en (existentiële) pijn blootlegt. Het is voyeuristisch en confronterend, maar is dat niet de essentie van humor? Humor moet in essentie pijn doen en de eenzaamheid of het ridicule van iets blootleggen. Er wordt gelachen omdat huilen geen optie is, tenzij er zo hard gelachen wordt dat er opnieuw tranen vloeien.

De site Garfield minus Garfield vertrekt vanuit de overbekende comic Garfield maar zet de onderliggende wrangheid nog verder in de verf door niet alleen alle personages behalve Jon Arbuckle te verwijderen maar ook door bepaalde tekstbalonnen weg te laten. De vraag is in hoeverre de wreedheid al aanwezig was in het origineel.

Op de site zelf verwoordt maker Dan Walsh het als volgt:

Garfield Minus Garfield is a site dedicated to removing Garfield from the Garfield comic strips in order to reveal the existential angst of a certain young Mr. Jon Arbuckle. Garfield Minus Garfield began in February 2008 and quickly gained a large following. It has been covered in such publications as Time magazine, Rolling Stone, the Washington Post and the New York Times. Garfield Minus Garfield is a journey deep into the mind of an isolated young everyman as he fights a losing battle against loneliness in a quiet American suburb.

Ik geef nog even drie voorbeelden mee, zelfs met het orgineel in het achterhoofd, blijven het knappe staaltjes van een ongekend soort existentiële humor en wanhoop.

Kudos aan deze jongedame die de site eerder ontdekt had.

Pure Fucking Armageddon

Posted in muziek with tags , , , , , on augustus 10, 2008 by sezaar

Op 10 augustus 1993, vijftien jaar geleden dus, werd het gezicht van de Noorse black metal vermoord door een vroegere vriend en compagnon. Euronymous (né Oystein Aarseth) was de gitarist van het Noorse (The True) Mayhem, een groep die algemeen beschouwd wordt als de grondlegger/ideoloog van black metal. Zijn moordenaar, zo bleek later, was niemand minder dan Kristian “Count Grischnackh” Vickerness, bassist bij Mayhem en vriend/kennis van Euronymous.

In 1991 ruilde Vickernis zijn vroegere death metal band Old Funeral in voor de eenmansband Burzum en doopte hij zichzelf om tot Count Grishnackh (beide namen komen uit Tolkiens Lord of the rings). Een jaar later bracht hij zijn eerste titelloze album uit op Deathlike Silence, het label van Euronymous. Black metal als genre, levensstijl en overtuiging was definitief een feit. Hoewel het genre nog steeds bestaat en men tegenwoordig spreekt van drie golven, waarbij de eerste plaats vond in de jaren tachtig, de tweede begin jaren negentig en de derde na de arrestatie van Grischnackh/Vikerness inzette, heeft black metal als allesomvattende levensvisie slechts een drietal jaar (1990 – 1993) bestaan.

De hele geschiedenis van black metal, zijn groepen, onstaan en dergelijke meer is ondertussen genoegzaam bekend. Het zwitserse Hellhammer (omgedoopt tot Celtic Frost voor de debuutplaat), het Duitse Sodom (In The Sign Of Evil, Obsessed By Cruelty), de Britse band Venom (die de term black metal uitvonden), het Amerikaanse Destructor en Bathory (Zweden) speelden allen een variant op heavy en trash metal waarbij de teksten en het imago een occulte/satanische ondertoon kreeg. Deze groepen waren een rechtstreekse invloed op Mayhem (opgericht in 1983/84) die in de tweede helft van de jaren tachtig een demo (Pure Fucking Armageddon) en een legendarische e.p. (Deathcrush) opnamen. De occulte overtuigingen waren op dit moment nog geen belangrijk thema voor de groep, net zo min als het idee van zuiverheid dat impliceerde dat alleen black metal muziek gedoogd kon worden. (1) Wie het interview met de band uit 1986 leest, merkt hoe anders ze tegen de dingen aankijken.

Na het vertrek van zangers Maniac (né Sven Erik Kristiansen) en Messiah (Eirik Nordheim) alsook van drummer Manheim (né Kjetil Manheim, drummer) in 1988 worden Hellhammer (né Jan Axel Blomberg) en de zweed Dead (né Per Yngve Ohlin) lid van Mayhem. Dead was de zanger bij Morbid (December Moon) maar verliet die band vanwege muzikale en persoonlijke meningsverschillen. Terwijl gitarist Uffe Cederlund lid wordt van een van de meest toonaangevende Zweedse death metal bands ooit, Entombed, krijgt Mayhem met de komst van Dead een veel donkerder imago.

Vooral Eurymous lijkt opgetogen met de komst van Dead, een jongeman die op eenieder die hem ontmoet een vreemde en heel afstandelijke indruk nalaat. Dead is ervan overtuigd dat hij niet tot deze wereld behoort en hongert zichzelf uit om zo “hongerwonden” te krijgen. Daarnaast draagt hij geregeld t-shirts met sterfdata op en begraaft hij zijn kledij enkele dagen voor een optreden opdat hij zich zo beter kan inleven in de rol van een lijk. Tijdens live-shows schminkt hij zijn gezicht wit en zwart (de beruchte corpse paint) om er zo dood mogelijk uit te zien en snuift hij de geur van krengen op zodat de stank van de dood in zijn neus zou zitten terwijl hij zingt. Zelfmutimatie tijdens shows is overigens de orde van de dag, in 1990 moet hij na optreden zelfs naar het ziekenhuis gevoerd worden omdat hij te veel bloed heeft verloren.

Op 8 april 1991 maakt de dan tweeëntwigjarige Dead er definitief een einde aan: nadat hij de eigen polsen overgesneden heeft, schiet hij zich door het hoofd in het huis dat de band deelt. Zijn afscheidsbrief bevat niet meer dan een verontschulding voor al het bloed en voor het feit dat hij een wapen binnenshuis heeft gebruikt. Euronymous waarschuwt de politie maar niet alvorens hij verschillende foto’s van het lijk genomen heeft en enkele stukjes schedel verzameld heeft voor een halsketting. Een van de gemaakte foto’s van het lijk zou later overigens opduiken op de hoes van Dawn Of The Black Hearts (een live bootleg uit 1995).

Met de dood van Dead krijgt Mayhem definitief het statuut van grootste black metal band, ondanks het feit dat de groep nauwelijks releases heeft (in 1993 verschijnt de live-lp Live In Leipzig, opgenomen in 1990) . Niet alleen is de befaamde plaat De Mysteriis Dom Sathanas nooit afgewerkt (enkel de nummers “Carnage” en “Freezing Moon” zijn opgenomen), met het vertrek van bassist Necrobutcher (né Jørn Stubberud) is er zelfs geen groep meer die naam waardig. Enkele personeelswissels later is er een nieuwe line-up met Count Grishnackh als bassist en Atilla Cshihar (Tormentor, Hongarije) op zang. Met deze line-up zou De Mysteriis Dom Sathanas (1993) tenslotte opgenomen worden. Het wordt de zwanenzang van Euronymous.

Voor zijn dood wist Euronymous een groep gelijkgestemde zielen rond zich te verzamelen, waaronder Grischnackh. In tegenspraak met de anderen beschouwde Euronymous deze ontmoetingen echter als samenkomsten van de beruchte black metal inner circle, waarbij hij zichzelf als het hoofd van de beweging zag en dit ook zo liet uitschijnen in interviews. Doordat in dezelfde periode enkele kerken platgebrand werden en er zelfs een moord (Emperor-drummer Bård G. “Faust” Eithun vermoordde een homoseksuele man in 1992) plaats vond, kreeg de fictieve inner circle nog meer aanzien. Een gegeven waar in het bijzonder Euronymous graag van gebruik maakte om zijn status te verhogen.

Het leidt weinig twijfel dat Euronymous weet wie de daders van deze gebeurtenissen zijn, in zijn gedachtenwereld zijn dit soort daden zelfs noodzakelijk. Wie interviews naleest met hem (en andere bands) merkt hoezeer ze allemaal opgaan in een fantasiewereld waarbij haat en vernietiging centraal staan. (2) Euronymous gelooft oprecht in een wereld van het kwade (zijn satanisme is heel christelijk en apokalyptisch), alleen ziet hij zichzelf als een onkwetsbare prins wiens handen nooit vuil gemaakt dienden te worden. Hij gelooft dat hij als lid van Mayhem ongenaakbaar is en zal blijven.

Niet iedereen deelt evenwel Euronymous ideeën en zeker niet zijn positie als (fictieve) leider. Wie voldoende interviews met de groepen toen en nu leest, merkt dat er weliswaar een gedeelde misantropische en zelfs destructief gedachtengoed bestaat maar dat eenieder dit anders invult en zich niet noodzakelijk geroepen voelt om dergelijke gedachten ook in daden om te zetten. Waar Eurynomous steevast op zoek gaat naar ideologieën die “het kwade” vertegenwoordigen (fundamentalisme, totalitairisme) hangt Grischnack veeleer een fascistisch en racistisch paganisme aan: Grishnackh beschouwt eenieder die niet Noors is niet alleen als minderwaardig en gelooft in het recht van de sterkste, waarbij de mythische viking-strijder als voorbeeld dient. In 1993 liet Grischnack zijn voornaam officieel veranderen in Varg (Wolf).

Over het hoe en waarom van de moord lopen de meningen sterk uiteen. Grishnackh zelf claimt dat Euronymous hem wou vermoorden of althans mensen gecontacteerd had om het in zijn plaats te doen en dat hij uit zelfverdediging als eerste toesloeg. Anderen geloven dat een financieel dispuut aan de grondslag lag (Burzum had een lp en een ep uitgebracht op Eurynomous Deathlike Silence Productions maar nooit geld gezien) of zelfs een machtstrijd om het leiderschap van de inner circle. Dat laatste lijkt hoogst twijfelachtig daar die groepering behalve dan in het hoofd van Euronymous nooit echt bestaan heeft als een machtscentrum.

Toch valt er iets te zeggen voor die denkpistes want ook al was er geen echte inner circle of leider, binnen de wereldwijde black metalgemeenschap (er waren veelvuldige contacten over de hele wereld via brieven en tapes met muziek) wordt in het bijzonder Euronymous gezien als een geperverteerde spirituele leider. (3) Dat dit bij Grishnackh, die op muzikaal vlak al meer bewezen heeft, kwaad bloed zet, is te verwachten. Bovendien kent Grishnack Euronymous persoonlijk en valt uit getuigenissen van kennissen allerhande af te leiden dat deze zichzelf een imago aanmat dat niet geheel overeenstemde met wie hij werkelijk was.

Die verschillende factoren hebben naar alle waarschijnlijkheid geleid tot de moord en het uiteenvallen van de hele scene in de volgende maanden. Nu de twee belangrijkste spelers/ideologen niet langer dictaten kunnen uitschrijven en verschillende bands zich ofwel tot een van beide partijen bekennen of zichzelf net distantiëren van alle gebeurtenissen houdt het genre zoals Euronymous dit zag op te bestaan. Black metal lost op in verschillende subgenres waarbij de stelling dat woord en daad hand in hand langzaam maar zeker verdwijnt. Het genre dat zichzelf als de laatste en meest extreme vorm van muziek zag die enkel de meest geperverteerde en gestoorde geesten zou aanspreken, overleeft in een mildere vorm. Black metal is niet langer een ideologie maar opnieuw een muziekstijl. Om Lenon te parafraseren: “The nightmare is over.”

Noot

(1) Dat puritanisme wordt in de realiteit niet strikt opgevolgd. Verschillende black metalgroepen geven toe nog steeds naar bepaalde (oudere) death/trash/heavy metalbands te luisteren. Death metal en black metal blijven ook naast elkaar bestaan en met elkaar verbonden. Bij sommige groepen is het zelfs niet helemaal duidelijk of death dan wel black metal spelen.

(2) De gemiddelde leeftijd van de leden van de black metalscene was achttien (allen geboren ca. 1974-177). Euronymous was als vierentwintigjarige de ouderdomsdeken. Men mag niet uit het oog verliezen dat jongeren op deze leeftijd graag extremen opzoeken in een poging hun eigen identiteit te ontdekken.

(3) Er bestaat een verschil tussen de Noorse black metal en deze die elders gespeeld werd. Een aantal bands nam de Noorse manier van spelen over maar zowel in Europa (oa Samael, Rotting Christ, Master’s Hammer, Tormentor) als in Amerika en Canada (Profanatica, Goetia, Blasphemy,…) werd ook black metal gebracht met een (licht) anders geluid. Euronymous invloed mag dus niet overschat worden, zelfs al kon hij op respect rekenen buiten Noorwegen en was zijn goedkeuring gegeerd.

The Boy Soprano

Posted in muziek with tags , , on augustus 5, 2008 by sezaar

Soms klinkt een nummer extreem banaal tot een ander, begenadigd artiest of gewoon iemand met een verleden het zingt. Opeens verwordt die banaliteit tot een melancholisch deken dat zachtjes om de schouder gelegd kan worden. Wie de Americana-reeks van Johnny Cash kent, weet waar we over spreken.

Tot voor enige tijd kon je ook een filmpje van Young@heart bekijken waarbij een oudere man “Fix It” van Coldplay bracht. Het nummer zou oorspronkelijk een duet zijn maar zijn compagnon stierf voor ze het nummer konden brengen. De vrouw die meezingt, is de echtgenote van de zanger. De mensen die huilen zijn familieleden van de overledene.

Hier kan je het nummer nog horen. Hoe stompzinnig de tekst ook moge zijn, in het bijzonder wanneer Chris Martin ze zingt, nu krijgen ze een diepgang die pijn doet:

And the tears come streaming down your face

When you lose something you cannot replace

When you love someone but it goes to waste

could it be worse?

Probeer er even van te genieten en berg dat cynisme enkele minuten op.