Lean on me

Bij het lezen van Roens mijmeringen was ik naar Bobbejaan Schoepens Verankerd aan het luisteren. Tweemaal herkende ik het gevoel, ik hoop dat je uit het nummer troost kan putten Roen.

“Als je oud bent als je ziek bent geen toekomst meer je bent verankerd

Te dragen te verwerken geen leven meer uitgekankerd en ontredderd leg ik mij weer neer

Als ik koud heb en ik lig in bed de ochtend zint me niet die deelt alleen verdriet

‘k ben verraden en veranderd de toekomst wordt vooraan bepamperd

Moeten wij dan niet meer leven mogen wij niet meer doodgaan

Moet ik mijn leven geven mag ik dan niet teloor gaan

Als je oud bent als je rijk bent de glorie is onbelangrijk weemoedigheid te beperken

De dagen zijn zo vergankelijk en gelaten leg ik mij weer neer

Als ik angst heb en ik lig in bed de nacht die zint me niet die deelt alleen verdriet

De overvloed ben ik vergeten ik kan per dag maar een keer eten

Moeten wij dan niet meer leven mogen wij niet meer doodgaan

Moet ik mijn leven geven mag ik dan niet teloor gaan

Als je oud bent je ervan afwendt het verleden wordt zo belangrijk uit te dragen

Te beschermen de tijden zijn zo vergankelijk en nergens leg ik mij bij neer.”

Bobbejaan – Verankerd

Advertenties

2 Reacties to “Lean on me”

  1. “verankerd” is inderdaad het perfecte woord om mijn gevoel te beschrijven. Al die tijd slaagde ik er niet in om zelf op dat woord te komen. Ik moet het zeker onthouden voor mijn psychologe en psychiater. Na vandaag voel ik me weer wat meer verankerd aan mijn ranch. Ik was mee met de madam en de klein naar BXL, en BXL was de hel. Ik ben er moeten vluchten; ik werd er gék van de drukte. Dank dan ook voor dit confronterende lied van troost, beste Sezaar. Ik werd er zowaar stil van…

  2. Dank ik de eerste plaats de familie Schoepen Roen. Ik moet toegeven dat ik er ook al een paar keer heel stil van geworden ben, in het bijzonder wanneer Bobbejaan “Moeten wij dan niet meer leven mogen wij niet meer doodgaan. Moet ik mijn leven geven mag ik dan niet teloor gaan” met haast overslaande stem zingt.

    Ik ken het gevoel van verzuipen in een massa. Ik heb het al aan vrienden proberen uitleggen dat het vaak aanvoelt alsof iedereen tezelfdertijd tegen me aan het roepen is, en me aanraakt, en aanstaart,… Ik kan de impulsen en stroom aan informatie die binnenkomt op zo een momenten niet controleren. Alleen heb ik een betere controle over mijn interne mallemolen dan jij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: