Paus Benedictus XVI pleit in Afrika voor de gelijkheid van man en vrouw.
Michael Freilich van Joods Actueel is voor de oprichting van een Palestijnse staat.
Tom Lanoye onderschrijft het standpunt dat Hamas geen terroristische beweging is. De Izz al-Din al-Qassam Brigade ofte militaire tak van Hamas stelt duidelijk dat het een theocratisch regime wenst.
Het ene nieuwsfeit krijgt wat meer aandacht dan het andere.
Hier had een tekstje kunnen staan nav vrouwendag of anders wel eentje over “de dolle” schutter uit Winnenden waarbij het feit dat hij graag het computerspel Counterstrike speelde het zowaar tot titel van een artikel schopte terwijl het feit dat hij zich gepest en buitengesloten voelde niet meer waard was dan een paragraaf in een artikel.
Een lange post over hoe de demonisering van videospelletjes verkozen wordt boven de essentiële en relevante vraag hoe een maatschappij dient om te gaan met tieners die zich buiten de maatschappij geplaatst voelen en alleen een gewelddadig en wanhopig antwoord kennen was een mogelijkheid. Ik wil echter iets positiefs zeggen. Vandaag las ik dit in De Standaard Online nav een artikel over de (verachtelijke) “stop pedofielen”-website:
‘Hoeveel keren gebeurt het niet dat pedosexuelen recidiveren en nieuwe slachtoffers maken?’ : Antwoord : heel weinig. Het grootste gevaar lopen kinderen bij directe familieleden zoals nonkels etc. De kans op een aanranding door een veroordeeld pedofiel is kleiner dan de kans om te worden doodgereden door een veroordeelde chauffeur.
Vorige week (?) werd een studente net niet doodgereden door een chauffeur onder invloed van medicijnen waarna hij vluchtmisdrijf pleegde. Hij is vijftien dagen zijn rijbewijs kwijt. Die ene reactie gaf me even het gevoel dat ik niet de enige was die alles even in een belangrijker perspectief zag, namelijk eentje dat potentieel meer levens kan redden. Maar misschien kunnen we dat probleem uit de weg helpen door race-games te verbieden?
Quis custodiet ipsos custodes? ofte Who will watch the watchmen? is een bekende uitspraak van de Romeinse dichter Decimus Iunius Iuvenalis en vormt een leidraad doorheen Alan Moores dystopische graphic novel Watchmen. Het boek wordt algemeen beschouwd als een van de beste, zoniet de beste graphic novel ooit en het is niet moeilijk om te begrijpen waarom. Moore slaagt er immers in om de wereld van de superhelden te verzoenen met deze van de “echte” wereld.
Watchmen zijn enkele mannen en een vrouw die zichzelf vermommen als superhelden om zo een halt toe te roepen aan de toenemende criminaliteit. Hun grote voorbeeld is The Minutemen, een gelijkaardige groep helden die voor, tijdens en na WO II de rol van gemaskerde vigilante (er bestaat niet echt een mooie Nederlandse vertaling voor) opnamen.
Op het ogenblik dat het verhaal van start gaat (1985), bestaat ook deze tweede groep van gemaskerde wrekers niet meer. De zogenaamde Keene Act (1977) verbiedt “superhelden” immers om nog langer op te treden maar verleende hen ook amnestie indien ze hun geheime identiteit vrij zouden geven. Terwijl een aantal onder hen hierop ingingen en zelfs voor de overheid begonnen te werken, doken anderen onder in de anonimiteit of illegaliteit waardoor ze de facto zelf gezochte misdadigers werden.
De groep komt acht jaar na hun verbanning weer bij elkaar wanneer een van
hen (The Comedian) wordt vermoord. Rorschach, de enige die nog steeds actief is, gelooft dat er meer zit achter de moord en is vastbesloten de waarheid te achterhalen. Zijn voormalige compagnons hebben echter allemaal hun redenen om het verleden te laten rusten, al haalt dat hen schrikbarend snel in.
De plot achter Watchmen is op zich banaal en eenvoudig maar vormt niet de hoofdmoot van het verhaal. Moore is veeleer geïnteresseerd in een deconstructie van de comic en de superheld zoals deze in de zogenaamde golden age of comic books (jaren veertig) en de silver age of comic books (jaren vijftig-zeventig) naar voor kwam zodat zijn werk als een van de hoogtepunten uit de bronze age of comic books (jaren zeventig-tachtig) beschouwd mag worden, met dien verstande dat Moore op een schitterende wijze elementen uit deze drie periodes weet te combineren.
Zijn helden zijn geen van alleen de morele hoogstaande figuren maar eerder laf, hoogmoedig, cynisch of zelfs wraakzuchtig zonder meer. De keuze voor het heldendom werd bij geen van hen ingegeven louter door de drang om goed te doen en naarmate de plot zich verder ontwikkeld vallen steeds meer maskers af tot slechts de droeve realiteit overblijft en het antwoord op de vraag of het doel werkelijk de middelen rechtvaardigt, niet langer beantwoord kan worden zonder tot aan de knieën in de vuiligheid te staan.
Ik kan nog ettelijke pagina’s vullen over hoe ingenieus het verhaal opgebouwd is en hoe doorheen het hele verhaal continu verwijzingen naar de ware toedracht verscholen zitten of hoe Moore & Gibbons onder meer door de fletse inkleuring een hommage brengen aan de oude comics en hun personages verwijzen naar andere comic-helden maar uiteindelijk is het niet de bedoeling hier een academische studie te brengen. Lees en herlees de novel is het enige wat ik aanraden kan. En bezoek bij een herlezing van het verhaal onder meer deze site. Daar alleen al vindt u een schat aan informatie rond dit meesterwerk.
De film Watchmen komt op 3 maart in de zalen. De trailers zien er veelbelovend uit, al is het nog maar de vraag om de complexe structuur van het verhaal ook op het witte doek tot zijn recht zal komen.
Voor de enkeling die het interesseert. Binnenkort posten we weer wat regelmatiger.
Er waren de laatste weken veel zaken waaraan iemand met iet of wat kritische zin zich kon ergeren en storen. Of het nu om Holocaust-ontkennende bisschoppen ging, misnoegde aandeelhouders, gekken met messen, de humor van Bart De Wever, een buitengesloten Wilders of het ethisch reveil van Carl Decaluwé steevast viel één zaak op: niemand toonde ook maar een greintje begrip voor de andere.
Niemand was bereid om het standpunt even van de andere kant te zien of zich te informeren naar de beweegredenen van een paus die een adder aan de borst koestert in de hoop een verscheurde kerk te herstellen. Niemand durfde luidop te zeggen dat tegenstanders van karikaturale humor ook een punt hadden of dat nog maar eens puberaal scoren met seks vooral getuigt van gebrek aan zelfkritiek. Niemand die wilde erkennen dat ideologieën en overtuigingen die zich bij de minste tegenstem bedreigd voelen, in essentie reuzen op lemen voeten zijn, die niet eens in hun eigen kracht geloven.
Maar ik had noch heb er zin om er ellenlange posts op mijn eigen klaagmuur over te schrijven. Wie echt gruwt van de wereld heeft stricto senso twee keuzes: deze in zijn geheel vernietigen of er zelf uitstappen.
Vooralsnog is geen van beide een optie en vormde stilzwijgend en teruggetrokken leven in een kluizenaarschap het beste alternatief. Maar het gevoel van de laatste weken wordt treffend weergegeven door dit (link hieronder) knap staaltje editing, de man verzamelde alle vloeken en krachttermen uit The Soprano’s en plakte ze aan elkaar. Net geen dertig minuten lang hoort u alleen maar, fuck, motherfucker, cunt en aanverwanten. Het heeft iets bezwerends maar als u de reeks nog niet gezien heeft, bekijkt u de beelden beter niet.
the sopranos, uncensored. from victor solomon on Vimeo.
De paradox van de Westerse mens treffend verwoord:
”Ik zit op iemands rug,
doe hem naar adem snakken
en laat mij door hem dragen.
En toch blijf ik tegen mezelf
en andere zeggen
dat ik medelijden met hem heb
en zijn last zou willen verlichten
door te doen wat ik kan -
behalve door van zijn rug af te gaan.”
Lev Tolstoj
De laatste tijd is het hier over alles gegaan behalve waar het werkelijk om gaat, zijnde muziek. Ik ben er nog altijd niet toe gekomen om mijn top 20 van 2008 te becommentariëren en ook die andere muziekartikels laten op zich wachten. In afwachting een nummer dat ik via een jonge vriendin leren kennen heb. Enfin, het nummer kent u maar de uitvoering misschien niet. De clip is apart, net als het nummer.
De uitvoerder is de in 1997 overleden Israel Kamakawiwo’ole, een man die droog aan de haak 340 kilo woog en op 20 mei 50 jaar geworden zou zijn. Laat het u een beetje verwarmen in deze koude dagen.
Omdat niet alleen de autisme-test zijn waarde (of onwaarde) heeft, krijgt u nu een tweede test. Hierbij kunt u nakijken of u aan een persoonlijkheidsstoornis lijdt.
Het is relevant hierbij op te merken dat de tests gehanteerd door professionelen steevast een slordige driehonderd vragen beslaan en gekoppeld worden aan observaties van een of meer behandelende psychologen/psychiaters. Het blijft echter een gigantische grijze zone die zich moeilijk vatten laat in cijfers of diagnoses.
Bovendien laat men de term stoornis steeds meer vallen omdat het een persoonlijkheidstype is veeleer dan een persoonlijkheid. Vooraleer u echter het ergste vreest bij uzelf of anderen, hou er ook rekening mee dat eenieder trekken van de verschillende stoornissen zal herkennen. Bij dergelijke stoornissen zijn bepaalde karaktertrekken immers oververtegenwoordigd en andere minimaal of niet aanwezig. Het is dus niet zo dat ze bij “gewone” mensen niet aanwezig zijn.
Ik hoef overigens uw resultaten niet te weten, ik geef de mijne immers ook niet, maar het is een interessante test en bovendien iets minder voor de hand liggend dan het gros van de internettestjes die we ongetwijfeld allemaal al meermaals gedaan hebben.
Omdat ik hier telkens weer tot tranen toe bewogen wordt, het miserere geschreven door Gregorio Allegri. Jammer genoeg ontbreken hier enkele minuten maar het doet nauwelijks afbreuk aan het nummer.
Averte faciem tuam a peccatis meis: et omnes iniquitates meas dele.
Cor mundum crea in me, Deus: et spiritum rectum innova in visceribus meis
De vorige post was een korte inkijk in mijn denkwereld. Dame Nel verwees in haar antwoord naar Mark Haddons “The Curious Incident Of The Dog In The Night Time” verplicht leesvoer zoals onder meer Boleuzia treffend verwoordt. Ik zal niet zo ver gaan om hier een lijstje van mijn eigenaardigheden op te sommen, sommige hou ik om allerlei redenen ook liever geheim.
Er bestaan autisme-tests online die weliswaar niet vastleggen of iemand autist is maar wel een indicatie zijn. U vindt hier eentje die door Cambridge University ontwikkeld is en hoewel het aantal vragen veel te kort is voor een grondige analyse is het wel interessant om te doen.
“De interpretatie van uw AQ score
* 0-10 is een lage score
* 11-22 zijn de gemiddelde scores
* 23-31 is boven het gemiddelde
* 32-50 is heel hoog (
* 50 is de maximumscore
De meeste vrouwen scoren rond de 15 en de meeste mannen rond de 17. De meeste mensen met Asperger Syndroom of Hoog Functionerend Autisme scoren rond de 35. Ik scoor telkens tussen 40-42 maar ik beschouw mezelf desondanks niet als een autist, ook niet als een hoog-functionerende. Een belangrijke reden hiervoor is dat ik bijvoorbeeld wel een aantal gezichtsuitdrukkingen herken en grappen begrijp. Mijn bedrading loopt ergens anders fout maar voorlopig heb ik geen zin om daar op in te gaan noch om het te definiëren hoewel ik me er niet langer voor schaam.
 | Aïda op Study war |
 | sezaar op Bureaucrat Of Flaccostree… |
 | Patrick op Bureaucrat Of Flaccostree… |
| Patrick op Bureaucrat Of Flaccostree… |
| sezaar op Daddy needs a drink |
