Forward to death

Just one of those days… II

Break stuff

Just one of those days…

My favorite things

“Mocht ik voortijdig overlijden, dan laat ik een kist na met vreemdsoortige boeken, een krankzinnige verzameling plaatjes en een ontzagwekkende hoeveelheid fiches. Op de een of andere manier heb ik er altijd van gedroomd ooit zelf zo’n kist te zullen vinden.”

Matthijs Van Boxsel :: Encylopedie van de domheid

Sweat (A La La La La Long)

I’m so lonesome I could cry

Het boeiende leven der sukkels is een wrange titel voor een verzameling absurde tekeningen, grappen en grollen van Kamagurka. Het is een veelzeggende titel die aanvankelijk een grijns op het gezicht tovert maar bij wie er dieper over nadenkt vooral twijfel en (existentiële) pijn blootlegt. Het is voyeuristisch en confronterend, maar is dat niet de essentie van humor? Humor moet in essentie pijn doen en de eenzaamheid of het ridicule van iets blootleggen. Er wordt gelachen omdat huilen geen optie is, tenzij er zo hard gelachen wordt dat er opnieuw tranen vloeien.

De site Garfield minus Garfield vertrekt vanuit de overbekende comic Garfield maar zet de onderliggende wrangheid nog verder in de verf door niet alleen alle personages behalve Jon Arbuckle te verwijderen maar ook door bepaalde tekstbalonnen weg te laten. De vraag is in hoeverre de wreedheid al aanwezig was in het origineel.

Op de site zelf verwoordt maker Dan Walsh het als volgt:

Garfield Minus Garfield is a site dedicated to removing Garfield from the Garfield comic strips in order to reveal the existential angst of a certain young Mr. Jon Arbuckle. Garfield Minus Garfield began in February 2008 and quickly gained a large following. It has been covered in such publications as Time magazine, Rolling Stone, the Washington Post and the New York Times. Garfield Minus Garfield is a journey deep into the mind of an isolated young everyman as he fights a losing battle against loneliness in a quiet American suburb.

Ik geef nog even drie voorbeelden mee, zelfs met het orgineel in het achterhoofd, blijven het knappe staaltjes van een ongekend soort existentiële humor en wanhoop.

Kudos aan deze jongedame die de site eerder ontdekt had.

Pure Fucking Armageddon

Op 10 augustus 1993, vijftien jaar geleden dus, werd het gezicht van de Noorse black metal vermoord door een vroegere vriend en compagnon. Euronymous (né Oystein Aarseth) was de gitarist van het Noorse (The True) Mayhem, een groep die algemeen beschouwd wordt als de grondlegger/ideoloog van black metal. Zijn moordenaar, zo bleek later, was niemand minder dan Kristian “Count Grischnackh” Vickerness, bassist bij Mayhem en vriend/kennis van Euronymous.

In 1991 ruilde Vickernis zijn vroegere death metal band Old Funeral in voor de eenmansband Burzum en doopte hij zichzelf om tot Count Grishnackh (beide namen komen uit Tolkiens Lord of the rings). Een jaar later bracht hij zijn eerste titelloze album uit op Deathlike Silence, het label van Euronymous. Black metal als genre, levensstijl en overtuiging was definitief een feit. Hoewel het genre nog steeds bestaat en men tegenwoordig spreekt van drie golven, waarbij de eerste plaats vond in de jaren tachtig, de tweede begin jaren negentig en de derde na de arrestatie van Grischnackh/Vikerness inzette, heeft black metal als allesomvattende levensvisie slechts een drietal jaar (1990 – 1993) bestaan.

De hele geschiedenis van black metal, zijn groepen, onstaan en dergelijke meer is ondertussen genoegzaam bekend. Het zwitserse Hellhammer (omgedoopt tot Celtic Frost voor de debuutplaat), het Duitse Sodom (In The Sign Of Evil, Obsessed By Cruelty), de Britse band Venom (die de term black metal uitvonden), het Amerikaanse Destructor en Bathory (Zweden) speelden allen een variant op heavy en trash metal waarbij de teksten en het imago een occulte/satanische ondertoon kreeg. Deze groepen waren een rechtstreekse invloed op Mayhem (opgericht in 1983/84) die in de tweede helft van de jaren tachtig een demo (Pure Fucking Armageddon) en een legendarische e.p. (Deathcrush) opnamen. De occulte overtuigingen waren op dit moment nog geen belangrijk thema voor de groep, net zo min als het idee van zuiverheid dat impliceerde dat alleen black metal muziek gedoogd kon worden. (1) Wie het interview met de band uit 1986 leest, merkt hoe anders ze tegen de dingen aankijken.

Na het vertrek van zangers Maniac (né Sven Erik Kristiansen) en Messiah (Eirik Nordheim) alsook van drummer Manheim (né Kjetil Manheim, drummer) in 1988 worden Hellhammer (né Jan Axel Blomberg) en de zweed Dead (né Per Yngve Ohlin) lid van Mayhem. Dead was de zanger bij Morbid (December Moon) maar verliet die band vanwege muzikale en persoonlijke meningsverschillen. Terwijl gitarist Uffe Cederlund lid wordt van een van de meest toonaangevende Zweedse death metal bands ooit, Entombed, krijgt Mayhem met de komst van Dead een veel donkerder imago.

Vooral Eurymous lijkt opgetogen met de komst van Dead, een jongeman die op eenieder die hem ontmoet een vreemde en heel afstandelijke indruk nalaat. Dead is ervan overtuigd dat hij niet tot deze wereld behoort en hongert zichzelf uit om zo “hongerwonden” te krijgen. Daarnaast draagt hij geregeld t-shirts met sterfdata op en begraaft hij zijn kledij enkele dagen voor een optreden opdat hij zich zo beter kan inleven in de rol van een lijk. Tijdens live-shows schminkt hij zijn gezicht wit en zwart (de beruchte corpse paint) om er zo dood mogelijk uit te zien en snuift hij de geur van krengen op zodat de stank van de dood in zijn neus zou zitten terwijl hij zingt. Zelfmutimatie tijdens shows is overigens de orde van de dag, in 1990 moet hij na optreden zelfs naar het ziekenhuis gevoerd worden omdat hij te veel bloed heeft verloren.

Op 8 april 1991 maakt de dan tweeëntwigjarige Dead er definitief een einde aan: nadat hij de eigen polsen overgesneden heeft, schiet hij zich door het hoofd in het huis dat de band deelt. Zijn afscheidsbrief bevat niet meer dan een verontschulding voor al het bloed en voor het feit dat hij een wapen binnenshuis heeft gebruikt. Euronymous waarschuwt de politie maar niet alvorens hij verschillende foto’s van het lijk genomen heeft en enkele stukjes schedel verzameld heeft voor een halsketting. Een van de gemaakte foto’s van het lijk zou later overigens opduiken op de hoes van Dawn Of The Black Hearts (een live bootleg uit 1995).

Met de dood van Dead krijgt Mayhem definitief het statuut van grootste black metal band, ondanks het feit dat de groep nauwelijks releases heeft (in 1993 verschijnt de live-lp Live In Leipzig, opgenomen in 1990) . Niet alleen is de befaamde plaat De Mysteriis Dom Sathanas nooit afgewerkt (enkel de nummers “Carnage” en “Freezing Moon” zijn opgenomen), met het vertrek van bassist Necrobutcher (né Jørn Stubberud) is er zelfs geen groep meer die naam waardig. Enkele personeelswissels later is er een nieuwe line-up met Count Grishnackh als bassist en Atilla Cshihar (Tormentor, Hongarije) op zang. Met deze line-up zou De Mysteriis Dom Sathanas (1993) tenslotte opgenomen worden. Het wordt de zwanenzang van Euronymous.

Voor zijn dood wist Euronymous een groep gelijkgestemde zielen rond zich te verzamelen, waaronder Grischnackh. In tegenspraak met de anderen beschouwde Euronymous deze ontmoetingen echter als samenkomsten van de beruchte black metal inner circle, waarbij hij zichzelf als het hoofd van de beweging zag en dit ook zo liet uitschijnen in interviews. Doordat in dezelfde periode enkele kerken platgebrand werden en er zelfs een moord (Emperor-drummer Bård G. “Faust” Eithun vermoordde een homoseksuele man in 1992) plaats vond, kreeg de fictieve inner circle nog meer aanzien. Een gegeven waar in het bijzonder Euronymous graag van gebruik maakte om zijn status te verhogen.

Het leidt weinig twijfel dat Euronymous weet wie de daders van deze gebeurtenissen zijn, in zijn gedachtenwereld zijn dit soort daden zelfs noodzakelijk. Wie interviews naleest met hem (en andere bands) merkt hoezeer ze allemaal opgaan in een fantasiewereld waarbij haat en vernietiging centraal staan. (2) Euronymous gelooft oprecht in een wereld van het kwade (zijn satanisme is heel christelijk en apokalyptisch), alleen ziet hij zichzelf als een onkwetsbare prins wiens handen nooit vuil gemaakt dienden te worden. Hij gelooft dat hij als lid van Mayhem ongenaakbaar is en zal blijven.

Niet iedereen deelt evenwel Euronymous ideeën en zeker niet zijn positie als (fictieve) leider. Wie voldoende interviews met de groepen toen en nu leest, merkt dat er weliswaar een gedeelde misantropische en zelfs destructief gedachtengoed bestaat maar dat eenieder dit anders invult en zich niet noodzakelijk geroepen voelt om dergelijke gedachten ook in daden om te zetten. Waar Eurynomous steevast op zoek gaat naar ideologieën die “het kwade” vertegenwoordigen (fundamentalisme, totalitairisme) hangt Grischnack veeleer een fascistisch en racistisch paganisme aan: Grishnackh beschouwt eenieder die niet Noors is niet alleen als minderwaardig en gelooft in het recht van de sterkste, waarbij de mythische viking-strijder als voorbeeld dient. In 1993 liet Grischnack zijn voornaam officieel veranderen in Varg (Wolf).

Over het hoe en waarom van de moord lopen de meningen sterk uiteen. Grishnackh zelf claimt dat Euronymous hem wou vermoorden of althans mensen gecontacteerd had om het in zijn plaats te doen en dat hij uit zelfverdediging als eerste toesloeg. Anderen geloven dat een financieel dispuut aan de grondslag lag (Burzum had een lp en een ep uitgebracht op Eurynomous Deathlike Silence Productions maar nooit geld gezien) of zelfs een machtstrijd om het leiderschap van de inner circle. Dat laatste lijkt hoogst twijfelachtig daar die groepering behalve dan in het hoofd van Euronymous nooit echt bestaan heeft als een machtscentrum.

Toch valt er iets te zeggen voor die denkpistes want ook al was er geen echte inner circle of leider, binnen de wereldwijde black metalgemeenschap (er waren veelvuldige contacten over de hele wereld via brieven en tapes met muziek) wordt in het bijzonder Euronymous gezien als een geperverteerde spirituele leider. (3) Dat dit bij Grishnackh, die op muzikaal vlak al meer bewezen heeft, kwaad bloed zet, is te verwachten. Bovendien kent Grishnack Euronymous persoonlijk en valt uit getuigenissen van kennissen allerhande af te leiden dat deze zichzelf een imago aanmat dat niet geheel overeenstemde met wie hij werkelijk was.

Die verschillende factoren hebben naar alle waarschijnlijkheid geleid tot de moord en het uiteenvallen van de hele scene in de volgende maanden. Nu de twee belangrijkste spelers/ideologen niet langer dictaten kunnen uitschrijven en verschillende bands zich ofwel tot een van beide partijen bekennen of zichzelf net distantiëren van alle gebeurtenissen houdt het genre zoals Euronymous dit zag op te bestaan. Black metal lost op in verschillende subgenres waarbij de stelling dat woord en daad hand in hand langzaam maar zeker verdwijnt. Het genre dat zichzelf als de laatste en meest extreme vorm van muziek zag die enkel de meest geperverteerde en gestoorde geesten zou aanspreken, overleeft in een mildere vorm. Black metal is niet langer een ideologie maar opnieuw een muziekstijl. Om Lenon te parafraseren: “The nightmare is over.”

Noot

(1) Dat puritanisme wordt in de realiteit niet strikt opgevolgd. Verschillende black metalgroepen geven toe nog steeds naar bepaalde (oudere) death/trash/heavy metalbands te luisteren. Death metal en black metal blijven ook naast elkaar bestaan en met elkaar verbonden. Bij sommige groepen is het zelfs niet helemaal duidelijk of death dan wel black metal spelen.

(2) De gemiddelde leeftijd van de leden van de black metalscene was achttien (allen geboren ca. 1974-177). Euronymous was als vierentwintigjarige de ouderdomsdeken. Men mag niet uit het oog verliezen dat jongeren op deze leeftijd graag extremen opzoeken in een poging hun eigen identiteit te ontdekken.

(3) Er bestaat een verschil tussen de Noorse black metal en deze die elders gespeeld werd. Een aantal bands nam de Noorse manier van spelen over maar zowel in Europa (oa Samael, Rotting Christ, Master’s Hammer, Tormentor) als in Amerika en Canada (Profanatica, Goetia, Blasphemy,…) werd ook black metal gebracht met een (licht) anders geluid. Euronymous invloed mag dus niet overschat worden, zelfs al kon hij op respect rekenen buiten Noorwegen en was zijn goedkeuring gegeerd.

The Boy Soprano

Soms klinkt een nummer extreem banaal tot een ander, begenadigd artiest of gewoon iemand met een verleden het zingt. Opeens verwordt die banaliteit tot een melancholisch deken dat zachtjes om de schouder gelegd kan worden. Wie de Americana-reeks van Johnny Cash kent, weet waar we over spreken.

Tot voor enige tijd kon je ook een filmpje van Young@heart bekijken waarbij een oudere man “Fix It” van Coldplay bracht. Het nummer zou oorspronkelijk een duet zijn maar zijn compagnon stierf voor ze het nummer konden brengen. De vrouw die meezingt, is de echtgenote van de zanger. De mensen die huilen zijn familieleden van de overledene.

Hier kan je het nummer nog horen. Hoe stompzinnig de tekst ook moge zijn, in het bijzonder wanneer Chris Martin ze zingt, nu krijgen ze een diepgang die pijn doet:

And the tears come streaming down your face

When you lose something you cannot replace

When you love someone but it goes to waste

could it be worse?

Probeer er even van te genieten en berg dat cynisme enkele minuten op.

Tears of a clown

Op 4 oktober 1989 stierf Graham Chapman aan kanker. Mijn datumfetisjisme zou deze post pas op 4 oktober 2009 willen posten maar ik heb ditmaal geen geduld.

Chapman werd onsterfelijk als een van de leden van Monty Pythons Flying Circus. Een kleine zeven jaar geleden hoorde ik voor het eerst van John Cleeses beruchte eulogie, vaak verkeerdelijk gelinkt aan de begrafenis van Chapman: Cleese sprak de beruchte speech immers uit op 6 december 1989 bij een herdenkingsmis van Chapman. Het maakt de tekst er niet minder ontroerend of grappig om.

Naar verluidt zou Cleese de avond dat Chapman stierf een aantal keer de ziekenhuiskamer moeten verlaten hebben omdat het verdriet en de pijn hem te veel werd. Wie de documentaire 30 years of Monty Python gezien heeft (we hebben ze op video), merkt met hoeveel liefde en warmte Cleese spreekt over Chapman en hoeveel het voor hem (Cleese) betekende om zijn vriend in zijn laatste uren gezelschap te kunnen houden.

Maar ook zonder die achterliggende informatie valt op te merken met hoeveel liefde Cleese deze rede voert. Soms kan je verdriet inderdaad het beste uiten met sarcasme en soms eer je iemand nog het meeste door zijn tragische dood in de zeik te zetten. Een lach tijdens een begrafenis werkt louterender dan we beseffen, dat heb ik helaas zelf al mogen ondervinden. Ik ben de juffrouw die de lach toen op ieders gezicht toverde in kwestie er nog steeds dankbaar om.

Dit is niet de volledige speech, ik hoop die vooralsnog te vinden.

Hier is de tekst voor wie het nog eens nalezen wil:

Graham Chapman, co-author of the ‘Parrot Sketch,’ is no more.He has ceased to be, bereft of life, he rests in peace, he has kicked the bucket, hopped the twig, bit the dust, snuffed it, breathed his last, and gone to meet the Great Head of Light Entertainment in the sky, and I guess that we’re all thinking how sad it is that a man of such talent, such capability and kindness, of such intelligence should now be so suddenly spirited away at the age of only forty-eight, before he’d achieved many of the things of which he was capable, and before he’d had enough fun.

Well, I feel that I should say, “Nonsense. Good riddance to him, the freeloading bastard! I hope he fries. “

And the reason I think I should say this is, he would never forgive me if I didn’t, if I threw away this opportunity to shock you all on his behalf. Anything for him but mindless good taste. I could hear him whispering in my ear last night as I was writing this:

“Alright, Cleese, you’re very proud of being the first person to ever say ’shit’ on television. If this service is really for me, just for starters, I want you to be the first person ever at a British memorial service to say ‘fuck’!”

You see, the trouble is, I can’t. If he were here with me now I would probably have the courage, because he always emboldened me. But the truth is, I lack his balls, his splendid defiance. And so I’ll have to content myself instead with saying ‘Betty Mardsen…’

But bolder and less inhibited spirits than me follow today. Jones and Idle, Gilliam and Palin. Heaven knows what the next hour will bring in Graham’s name. Trousers dropping, blasphemers on pogo sticks, spectacular displays of high-speed farting, synchronised incest. One of the four is planning to stuff a dead ocelot and a 1922 Remington typewriter up his own arse to the sound of the second movement of Elgar’s cello concerto. And that’s in the first half.

Because you see, Gray would have wanted it this way. Really. Anything for him but mindless good taste. And that’s what I’ll always remember about him—apart, of course, from his Olympian extravagance. He was the prince of bad taste. He loved to shock. In fact, Gray, more than anyone I knew, embodied and symbolised all that was most offensive and juvenile in Monty Python. And his delight in shocking people led him on to greater and greater feats. I like to think of him as the pioneering beacon that beat the path along which fainter spirits could follow.

Some memories. I remember writing the undertaker speech with him, and him suggesting the punch line, ‘All right, we’ll eat her, but if you feel bad about it afterwards, we’ll dig a grave and you can throw up into it.’ I remember discovering in 1969, when we wrote every day at the flat where Connie Booth and I lived, that he’d recently discovered the game of printing four-letter words on neat little squares of paper, and then quietly placing them at strategic points around our flat, forcing Connie and me into frantic last minute paper chases whenever we were expecting important guests.

I remember him at BBC parties crawling around on all fours, rubbing himself affectionately against the legs of gray-suited executives, and delicately nibbling the more appetizing female calves. Mrs. Eric Morecambe remembers that too.

I remember his being invited to speak at the Oxford union, and entering the chamber dressed as a carrot—a full length orange tapering costume with a large, bright green sprig as a hat—-and then, when his turn came to speak, refusing to do so. He just stood there, literally speechless, for twenty minutes, smiling beatifically. The only time in world history that a totally silent man has succeeded in inciting a riot.

I remember Graham receiving a Sun newspaper TV award from Reggie Maudling. Who else! And taking the trophy falling to the ground and crawling all the way back to his table, screaming loudly, as loudly as he could. And if you remember Gray, that was very loud indeed.

It is magnificent, isn’t it? You see, the thing about shock… is not that it upsets some people, I think; I think that it gives others a momentary joy of liberation, as we realised in that instant that the social rules that constrict our lives so terribly are not actually very important.

Well, Gray can’t do that for us anymore. He’s gone. He is an ex-Chapman. All we have of him now is our memories. But it will be some time before they fade.

Delivered by John Cleese at Graham Chapman’s memorial service, dec 1989

Jon J Muth :: M

Het boek was beter, is zowat de meest verzuchtte commentaar wanneer een roman verfilmd wordt. Het omgekeerde hoort men nooit, terwijl er wel degelijk films zijn die later herwerkt worden tot boeken. Toegegeven, het betreft hier in de eerste plaats en waarschijnlijk zelfs zo goed als alleen maar bewerkingen van weinig diepgravende films (oa Star Wars) waarbij de literaire kwaliteiten de lezers/fans worst zullen wezen.

De graphic novel M is echter een ander paar mouwen. De Amerikaanse schilder/illustrator Jon Muth waagt zich hiermee aan het iconische M van Fritz Lang en volgt daarbij zelfs relatief nauwgezet de originele beeldencompositie. Op zich kon aan die compositie ook niets meer toegevoegd worden. Lang wist de vormelementen en het spel met schaduwen dat overheerste in de expressionistische filmschool te vertalen zonder hierbij in een te steriele vormenpracht te vallen. De essentie van de film schuilt niet in de beelden maar wel in het verhaal.

Zoals de werktitels Eine Stadt sucht einen Mörder en Mörder unter uns laten vermoeden, is het verhaal in M opgebouwd rond de zoektocht naar een moordenaar, en meerbepaald naar een seriemoordenaar die het op kinderen gemunt heeft. Hoewel Lang zelf het altijd ontkende, wil de legende dat hij zich voor zijn film baseerde op de misdaden van Peter Kürten. In diezelfde periode werd Duitsland echter ook opgeschrikt door de daden van Fritz Haarmann , Karl Grossmann en Karl Denke.

Sommige geloven dat Lang evenzeer door de daden van Haarmann en Grossmann geïnspireerd was. beiden worden immers vermeld in de film als voorbeelden van seriemoordernaars, ook al is die term dan nog niet gekend of ingeburgerd. Bovendien kan aangebracht worden dat het moordenaarsrijmpje dat de kinderen in het begin van de film en het boek zingen, doet denken aan het beruchte raadseltje dat kinderen in deze periode aan elkaar vroegen: Wer ist der gröte Mörder? Haarmann, ich Denke.” Wat zich laat vertalen als: ” Wie is de grootste moordernaar? Haarmann denk ik” maar ook als “Haarmann, ik, Denke.”

Alle mogelijke pistes rond de basis voor het verhaal terzijde gelaten, blijft M een stilistisch en verhaaltechnisch meesterwerk waarbij Langs moordenaar Hans Beckert (een schitterende Peter Lorre) lange tijd niet meer dan een schaduw, stem en vooral een fluitmelodie is-Beckert fluit I Dovregubbens hall uit de Peer Gynt Suite telkens het verlangen om te doden opsteekt. Wat volgt, is een intrigerende carroussel van beelden en geluiden (M is een van de eerste geluidsfilms) waarbij Lang niet bang is om ook de nodige pyschologische diepgang en filosofische bedenkingen (de schuldvraag en wanhopige tirade van Beckert bijvoorbeeld) in de film te stoppen.

Wie de film al gezien heeft (hier te bekijken), hoeft M van Muth uiteraard niet te lezen voor het verhaal. De wijzigingen die hij aanbracht zijn minimaal. Het boek springt er uit door het jarenlange werk (twee jaar om precies te zijn) dat hij er in stopte waarbij hij elk plaatje eerst fotografeerde en daarna naschilderde. Bovendien weet Muth de tijdloosheid van het verhaal extra te benadrukken door nergens periodegebonden elementen of beelden te gebruiken. De stad waarin Beckert opereert, lijkt buiten de tijd om te bestaan. Hierdoor krijgt het boek een oneigentijds maar ook heel realistische toets mee die in zowat elke graphic novel ontbreken.

Muths M overtreft nergens Langs filmversie maar het vormt er wel mooie aanvulling op.

Simply the best (juli 2008)

Het verlof is duidelijk aangebroken.

Belle & Sebastian

Album: If you’re feeling sinister (6)
8 stemmen

Nummer This is just a modern rocksong (1) – Me and The Major (1) – Rollercoaster Ride (1)
Judy & The Dream Of Horses (1) – Seeing other people (1) – Marx and Engels (1) - Get Me Away From Here, I’m Dying (1) – The State I Am In (1)

8 stemmen

—

Bloc Party

Album: A weekend in the city (6)
10 stemmen

Nummer: Hunting For Witches (3)
10 stemmen

—

Buffalo Tom

Album: Big Red Letter Day (1)
1 stem

Nummer: Would Not Be Denied (1)

1 stem

(NB: iedereen heeft pas de volgende dag gestemd dus die tel ik niet mee)

—

Johnny Cash

Album: American V: a Hundred Highways (4)
13 stemmen

Nummer (origineel): Folsom Prison Blues(4)
12 stemmen

nummer (cover): Hurt (4)
13 stemmen

—

Faith No More

Album: Angel Dust (3)
4 stemmen

Nummer: Caffeine (2)
5 stemmen

—

The Flaming Lips

Album: Clouds Taste Metallic (2)
3 stemmen

Nummer: Race For The Prize (1) – This Here Giraffe (1) – Yoshimi Battles the Pink Robots Part 1(1)

3 stemmen

—

Gorki/y

Album: hij leeft (3) -Gorky (3)

7 stemmen

Nummer: Boze wolven (2)
8 stemmen

—

Hüsker Dü

Album: zen arcade (3)

3 stemmen

Nummer: eight miles high (1) – Don’t Want To Know If You Are Lonely (1) – Makes No Sense At All (1)

3 stemmen

—

Joe Jackson

Album: Night And Day (1) – Look sharp! (1)
2 stemmen

Nummer: Fools In Love (1) – Is she really going out with him? (1)

2 stemmen

—

Karate

Album: Unsolved (2)
2 stemmen

Nummer: Cancel (1) - Ice Or Ground? (1)

2 stemmen

—

LCD Soundsystem

Album: Sound of Silver (4)
5 stemmen

Nummer: Losing My Edge (2)
5 stemmen

—

Low

Album: Things We Lost In The Fire (6)
9 stemmen

Nummer: Murderer (3)
9 stemmen

—

Mum

Album: yesterday was dramatic – today is ok (3)
5 stemmen

Nummer: Smell memory (1) – Weeping Rock Rock (1) – The land between solar systems (1) – The Ballad of the Broken Birdie Record (1) – I Can’t Feel My Hand Any More, It’s Alright, Sleep Still (1)

5 stemmen

—

My Bloody Valentine

Album: Loveless (6)*
6 stemmen

Nummer: Only Shallow (5)

6 stemmen

—

My Morning Jacket

Album: Z (4)

7 stemmen

Nummer: I Will Be There When You Die (5)

7 stemmen

—

Randy Newman

Album: sail away (3)
5 stemmen

Nummer: god’s song (that’s why i love mankind) (1) – Lonely At The Top (1) – bad news from home (1) – Sail Away (1) – I Think It’s Going To Rain Today (1)

5 stemmen

—

Noordkaap

Album: Gigant (5)
7 stemmen

Nummer: Gigant (3)
8 stemmen

—

Pinback

Album: blue screen life (2) – This is a Pinback CD (2) -Summer in Abaddon (2)*
7 stemmen

Nummer: June (1) – Loro (1) – grey machine (1) – penelope (1) – Tripoli (1) – AFK (1) – Fortress (1)

7 stemmen

—

Ramones

Album: Ramones (2)
2 stemmen

Nummer: The kkk took my baby away (2)
6 stemmen

—

Replacements

Album: Let It Be (3)*
3 stemmen

Nummer: Unsatisfied (1) – Left Of The Dial (1) – Androgynous (1)

3 stemmen

—

The Sisters of mercy

Album: First and last and always (3)

4 stemmen

Nummer: Heartland (1) – Some kind of stranger (1) – Alice (1) – Dominion/Mother Russia (1)

4 stemmen

—

Talk Talk

Album: Spirit of Eden (2)
4 stemmen

Nummer: I Believe in You (2)
4 stemmen

—

Tortoise

Album: Millions Now Living Will Never Die (7)
10 stemmen

Nummer: Djed (6)
10 stemmen

—

U2

Album: War (2) – Achtung Baby (2)
5 stemmen

Nummer: Where the streets have no name (1) – Sunday Bloody Sunday (1) – Kite (1) – New Year’s Day (1) – Bullet The Blue Sky live (1)

5 stemmen

—

Wu-Tang Clan en co

Album: Enter The Wu-Tang (36 Chambers) (5)*
6 stemmen

Nummer: Bring Da Ruckus (3)
6 stemmen

—

Frank Zappa

Album: Hot Rats (2)
2 stemmen

Nummer: The Gumbo Variations (1) – Willie The Pimp (1)

2 stemmen

—

Zita Swoon / Moondog JR

Album: Everyday I wear… (3)*
5 stemmen

Nummer: Hey You, Watshadoing? (1) – People are like slamming doors (1)- Ice Guitars (1) -Shall I let this good man in (1) – TV Song (1)*