De verkiezingen zijn afgelopen, de stemmen geteld en terwijl de winnaars zich in hun roes storten, likken de verliezers hun wonden. Oud nieuws, net als de analyses die kant noch wal slaan eigenlijk.
Vlaanderen heeft rechts gestemd roepen alle zichzelf als verdraagzaam beschouwende linkse intellectuelen en dus is het bekrompen. De politieke analysten geven hen, althans op het eerste vlak, gelijk: Vlaanderen heeft rechts en Vlaams gestemd.
Vreemd genoeg werd die analyse ook gemaakt na de federale verkiezingen, toen dezelfde twee partijen als kartel weliswaar, ook als overwinnaars uit de bus kwamen. Nog geen jaar later wees een studie uit dat de kiezers die massaal voor de CD&V stemden dit net gedaan hadden omdat ze zich konden vinden in hun plan om meer geld te investeren in welzijn. Sinds wanneer is investeren in de sociale sector rechts? Bovendien wezen alle petities, onderzoeken, enquêtes… uit dat de doorsnee Vlaming (ja, ook de kiezers van Leterme) geen onafhankelijk Vlaanderen wilden. Sinds wanneer is pro-België zijn een Vlaamse reflex?
Gelukkig hebben we Wallonië nog waar Ecolo en de PS het goed doen. We spreken hier dan over de PS die ondanks alle grote beloftes nog steeds corruptieschandaal op corruptieschandaal stapelt en ondanks decennia lang aan de macht te zijn er maar niet in slaagt de werkloosheid in te dammen. Is dat een partij die getuigt van inzicht en “goed bestuur” of is het een partij die getuigt van een sterk overlevingsinstinct?
In Wallonië heb je ook maar twee partijen die er toe doen: PS en MR, de Cdh is al lang een vazal van de eerstgenoemde geworden waardoor alleen Ecolo en FN er nog toe doen. Het grote geluk van Wallonië is dat FN totaal niet georganiseerd is en schrijnend amateuristisch, Degrelle heeft immers ooit bewezen dat er bij onze Franstalige landgenoten net zo goed een voedingsbodem voor extreem-rechts bestaat. Ecolo daarentegen is wel georganiseerd en charismatisch; het is een stem tegen de gevestigde waarden die iets uitmaakt meer dan GROEN ooit geweest is.
En daarmee komen we tot de essentie van deze verkiezingen en hoe we de uitslag dienen te lezen. De doorsnee-kiezer (links en rechts) heeft niet gestemd voor meer of een rechtser Vlaanderen maar voor wat de perceptie hem aangeraakt heeft. Kibbelende VLD’ers, een SPa die maar niet wist wat hij zeggen moest en zichzelf buitenspel zette terwijl de kranten schreeuwen dat er een economische crisis is.
En daar staat dan Kris Peeters tegenover, een minister-president die degelijkheid en vertrouwen uitstraalt met een Vlaanderen dat schuldenvrij is (was) zonder dat iemand weet of het schelen kan dat dit niet zijn verdienste is. En dan is er nog Bart De Wever die grappig op televisie overkomt. Klamp de man in de straat aan en hij zal u niet eens weten te vertellen waar gelijk welke politicus voor staat. Klamp een politicus aan en de kans is groot dat hij het eigenlijk ook niet weet.
De verkiezingsuitslag is niet meer dan een populariteitspoll. Voor de verkiezingen kwamen de programma’s en ideologieën nauwelijks aan bod, waarom worden ze er nu dan wel bijgesleurd om de uitslag te verklaren? Waarom kunnen de verzamelde politici, politicologen en media niet gewoon toegeven dat ze nu krampachtig datgene proberen te doen wat ze voor de verkiezingen behoorden te doen: een duidelijke analyse maken en op basis daarvan te kennen geven waar een partij voor staat? Misschien ging dat niet omdat de partijen aan de essentie, zijnde hun programma, zelf geen waarde meer hechten.
Het is gemakkelijk en handig om de Vlaming als rechts en bekrompen te beschouwen en op te merken dat Vlaanderen en Wallonië anders gestemd hebben. Maar hoezeer de uitslag ook verschillend is, de achterliggende intenties zijn hetzelfde: Belgen hebben gestemd op iemands wiens smoel ze sympathiek vinden, wars van alle ideologie. Jammer genoeg is dat een waarheid die niet zo intelligent overkomt in doorwrongen analyses.
Paus Benedictis XVI is geen sympathieke man en hetzelfde kan gezegd worden van zijn clubje. Wie kan nu condooms verbieden en zo miljoenen Afrikanen* in het verderf storten? Iedereen weet immers dat de Afrikanen elk woord van de paus klakkeloos volgen en dus geen condooms gebruiken omdat Rome het zegt. Gek genoeg lijken diezelfde devote volgelingen de katholieke leer niet te volgen wanneer die voorhuwelijkse seks verbiedt alsook promiscuïteit. Twee zaken die vooralsnog de verspreiding van AIDS mee in de hand helpen.
AIDS-besmetting alleen klinkt het fijner om te zeggen dat die seksuele moraal maar aangepast moet worden, bij voorkeur door mensen die zich sowieso niets van die moraal aangelegen laten, de vrijzinnigen voorop. De katholieke seksuele moraal is wereldvreemd en voor velen achterhaald maar ze blijft intern logisch. Beweren dat de paus zijn volgelingen de dood injaagt, is doelbewust elementen negeren en de persoonlijke verantwoordelijkheid ontkennen.
Paus Benedictus XVI pleit in Afrika voor de gelijkheid van man en vrouw.
Een lange post over hoe de demonisering van videospelletjes verkozen wordt boven de essentiële en relevante vraag hoe een maatschappij dient om te gaan met tieners die zich buiten de maatschappij geplaatst voelen en alleen een gewelddadig en wanhopig antwoord kennen was een mogelijkheid. Ik wil echter iets positiefs zeggen. Vandaag las ik dit in De Standaard Online nav een artikel over de (verachtelijke) “stop pedofielen”-website:
Watchmen zijn enkele mannen en een vrouw die zichzelf vermommen als superhelden om zo een halt toe te roepen aan de toenemende criminaliteit. Hun grote voorbeeld is The Minutemen, een gelijkaardige groep helden die voor, tijdens en na WO II de rol van gemaskerde vigilante (er bestaat niet echt een mooie Nederlandse vertaling voor) opnamen.
hen (The Comedian) wordt vermoord. Rorschach, de enige die nog steeds actief is, gelooft dat er meer zit achter de moord en is vastbesloten de waarheid te achterhalen. Zijn voormalige compagnons hebben echter allemaal hun redenen om het verleden te laten rusten, al haalt dat hen schrikbarend snel in.
Zijn helden zijn geen van alleen de morele hoogstaande figuren maar eerder laf, hoogmoedig, cynisch of zelfs wraakzuchtig zonder meer. De keuze voor het heldendom werd bij geen van hen ingegeven louter door de drang om goed te doen en naarmate de plot zich verder ontwikkeld vallen steeds meer maskers af tot slechts de droeve realiteit overblijft en het antwoord op de vraag of het doel werkelijk de middelen rechtvaardigt, niet langer beantwoord kan worden zonder tot aan de knieën in de vuiligheid te staan.
Niemand was bereid om het standpunt even van de andere kant te zien of zich te informeren naar de beweegredenen van een paus die een adder aan de borst koestert in de hoop een verscheurde kerk te herstellen. Niemand durfde luidop te zeggen dat tegenstanders van karikaturale humor ook een punt hadden of dat nog maar eens puberaal scoren met seks vooral getuigt van gebrek aan zelfkritiek. Niemand die wilde erkennen dat ideologieën en overtuigingen die zich bij de minste tegenstem bedreigd voelen, in essentie reuzen op lemen voeten zijn, die niet eens in hun eigen kracht geloven.
Maar ik had noch heb er zin om er ellenlange posts op mijn eigen klaagmuur over te schrijven. Wie echt gruwt van de wereld heeft stricto senso twee keuzes: deze in zijn geheel vernietigen of er zelf uitstappen.
